Ondertussen Down Under ...

Op naar Nieuw-Zeeland

2007-12-22T20:40:00.000-08:00

The story continues op http://planethermanski.blogspot.com
voor Tom Hermanski in Peru http://donhermanski.blogspot.com

Sydney !

2007-11-16T05:52:00.000-08:00

Melbourne !

2007-10-26T03:58:00.000-07:00

Great Ocean Road.

2007-10-26T03:40:00.001-07:00

Grampians.

2007-10-26T03:36:00.000-07:00

Adelaide.

2007-10-16T02:16:00.000-07:00

Flinders ranges.

2007-10-15T17:19:00.000-07:00

Uluru

2007-10-15T17:09:00.000-07:00

Alice Springs

2007-10-08T19:36:00.000-07:00

Kakadu National Park

2007-10-08T19:26:00.000-07:00

Hermanski op zoek naar Crocodile Dundee in Kakadu National Park.

Darwin

2007-09-30T23:44:00.000-07:00

The Kimberley

2007-09-27T23:11:00.000-07:00

Broome

2007-09-18T05:10:00.000-07:00

Broome dat is kamelen op Cable Beach bij zonsondergang. Cable Beach dankt zijn naam aan een telegraafkabel die in 1889 Broome met Singapore verbond. Broome dankt zijn bestaan aan de parelindustrie ... Voor 'the finest pearls in the world' moet je dus in Broome zijn.

Een beetje een raar fenomeen is dat de mensen hier met hun 4x4 het strand oprijden om de zonsondergang te bekijken ...

Exmouth-Broome

2007-09-17T00:54:00.000-07:00

Perth-Exmouth

2007-09-17T00:49:00.001-07:00

Esperance & Wave rock.

2007-09-04T23:30:00.001-07:00

Dag 4 was de bestemming Esperance (genoemd naar een Frans schip dat daar aanmeerde). In Cape Le Grand National Park een bezoekje gebracht aan Lucky Bay, een paradijselijke baai met merkwaardige zandkorrels. In het nationale park beklommen we Frenchman's Peak, op de top waren Hermanski's eerste woorden : Gesus Christ, wat een uitzicht ... soo much space to let your thoughts run free. Geen teken van menselijke beschaving in de wijde omtrek. De laatste dag brachten we een bezoekje aan Wave rock, een andere look-a-like rots, die in het echt niet zo imposant is als op foto. Waarna we de terugreis naar Perth vervolgden op de kaarsrechte Australische wegen.

Lucky Bay

Wave rock

Esperance

Going the distance ...

On the road again ... (to South West Australia)

2007-09-04T23:26:00.001-07:00

Hermanski heeft een vijfdaagse ontdekkingstocht naar Zuid-West Australia ondernomen, met als 'hoogtepunten' een bezoekje aan de langste pier in het zuidelijk halfrond in Busselton ... vervolgens een wijndegustatie in Margaret River ... 'It goes without saying' dat Hermanski zich thuisvoelde in de valley of the giants, een bos met gigantische bomen (Karri bomen van 60 meter en hoger). Andere toeristische attracties zijn 'look-a-like' rotsen. Zo is er Dog Rock in Albany en Elephant rock in William Bay National Park. Al rijdend door Jarra-wouden, grillig getakte sprookjeswouden, moesten we als in een computerspel huppelende Kangeroos ontwijken ...

South-West Australia

Busselton jetty

Elephant cove

Castle rock

Perth is it good enough ?

2007-09-04T23:25:00.001-07:00

Dat is de vraag ... (het antwoord volgt later). Ondertussen ga ik Perth wel in mijn achteruitkijkspiegel laten verdwijnen ...

Satelliet sushi.

2007-09-04T23:14:00.000-07:00

Iedere amateurfilosoof weet dat de diepste inzichten zich op de banaalste momenten onthullen ... Zo had Archimedes zijn Eureka moment in zijn badkuip, maakte Newton kennis met de wet van de zwaartekracht in zijn badkuip, ontdekte Einstein de relativiteitstheorie al dagdromend in een strandstoel en maakte Hermanski kennis met de sushi paradox in een Japans restaurant.

In een vlugge situatieschets zien we Hermanski tussen een rij klanten staan, met achter het toonbankglas de versgerolde sushi rolls. Hermanski had zijn volle aandacht op een Californian roll (= avocado, omelet, krab, komkommer en mayonaise in een rijst-nori outfit) Plots gebeurde er iets merkwaardigs. De klant die voor Hermanski stond bleek een tovenaar te zijn die naar een sushi-doosje greep en zo het glas van de toonbank als een zeepbel uit elkaar liet spatten.

Bij nader inzien bleek het geen tovenaar te zijn, maar stond de toonbank omgekeerd in het restaurant gemonteerd. Hermanski was niet de enige klant die de optische illusie zag. De persoon die achter hem kwam, besefte ook pas nadat de verkoopster hem erop attent gemaakt had dat hij de soosjes zelf kon nemen, dat er geen glas in de toonbank zat.

De veronderstelling toonbank = glas zit er zo ingebakken dat een mens zichzelf kan wijsmaken iets te zien dat er niet is. Nadat Hermanski het Japans restaurant had verlaten, dacht hij al mijmerend terug aan de sushi-kwestie. Hij moest daarbij terugdenken aan de ontmoetingen met wereldburgers tijdens zijn verblijf in Australia. Bij iedere ontmoeting had hij een gelijkaardig gevoel gehad, alsof er een glazen wand van veronderstellingen uit elkaar spatte.

Ceci n'est pas une ..

Wanneer Hermanski bijvoorbeeld een vriendelijke Columbiaan ontmoette, had hij achteraf het gevoel dat er iets niet klopte. Alles wat erop mijn harde schijf over Columbia stond, waren corrupte politici, guerilla strijders, ontvoeringen, drugsbaronnen etc. Er wordt zo weinig positief nieuws over Columbia de wereld ingestuurd, dat je onbewust niet verwacht dat daar ook vriendelijke mensen wonen ... zoals u en ik ;-).

Hermanski stond er zelf versteld van hoe zijn blik op de wereld ingekleurd was door nieuwsuitzendingen en krantenberichten. En hoe je het ook draait of keert de meeste nieuwsberichten in de media zijn negatief ... anders is het geen nieuws. Zo word je opgezadeld met een negatief wereldbeeld ook al ben je je daar niet altijd bewust van.

Dankzij mijn ervaringen down under zijn de landen op de wereldkaart niet langer enkel beelden uit een nieuwsuitzending, maar zie ik ook de de gezichten van de verschillende mensen die ik ontmoet heb. Landen zijn niet langer slecht-nieuws- concepten maar hebben terug een menselijk gezicht gekregen. Wat je wereldbeeld toch een stuk genuanceerder maakt.

Moeten we het nieuws dan maar afschaffen, meneer ? Nee, natuurlijk niet ... maar een beetje tegengewicht kan geen kwaad. Programma's zoals 'Man bijt hond' die de 'hidden treasures' van het alledaagse leven in binnen- en buitenland belichten zijn nog altijd woestijnvissen in het medialandschap ... Om het met de woorden van 'the temptations' te zeggen ... een portie man-bijt-hond is as sunshine on a cloudy TV-day.

Vegemite sandwich.

2007-08-27T21:23:00.000-07:00

****

Buying bread from a man in Brussels
He was six foot four and full of muscles

I said, "Do you speak-a my language?"

He just smiled and gave me a vegemite sandwich

And he said,"I come from a land down under"

****

Muziek is magie ... want het kan als bij toverslag de donderwolken in een mens zijn hoofd omtoveren in een hemelsblauwe zomerdag. De klassieker 'I come from a land Down Under' heeft zo'n instant-happy-factor en doet je wegdromen naar het zonnige Australië.

Al moet je tijdens het wegdromen wel oppassen voor de gevreesde vegemite sandwiches. "Veggiemaait", that's right ! Vegemite smeer je op je boterham. Het wordt gemaakt van een gistextract en is bijzonder rijk aan vitamine b. Een hapje vegemite toast staat garant voor een interessante smaaksensatie, de nasmaak is nog fascinerender ... Hermanski's smaakpapillen waren niet echt in hun nopjes na een voorzichtige smaaktest. Het verdict :"The taste of metal". Toch smeert ontbijtend Australië 's morgens en masse het donkerkleurige goedje op hun getoaste boterhammen (het brood in de supermarkt wordt trouwens op bijzonder dik toastformaat gesneden).

Vegemite wordt verkocht in karakteristieke gele potjes

Een ander culinair cliché is Pavlova, een luchtig meringue dessert dat heerlijk smaakt in combinatie met kermitkleurige kiwi's en versgeplukte aardbeien. Het dessert dankt zijn naam aan de Russische ballerina Anna Pavlova, die haar carrière vroegtijdig moest stopzetten omdat ze vanwege een acute Pavlova verslaving niet meer in haar tutu paste.

Voor chefkoks die eens een typisch Australisch dessert willen voorschotelen, enkele suggesties. Beginnen doen we met het fusion dessert dat momenteel furore maakt in Australië : de suikerzoete Hermanski slices ... simply irresistible ! Daarnaast is er 'apple crumble' = appeltaart waar de appeltjes onder een krokant kokosnootbedje op uw watertanden liggen te wachten. Of wat dacht u van een tongstrelende mango mousse.

De talrijke koffiebars hebben als typisch toetje bananabread (=cake) en allerhande muffins en doughnuts. Hermanski's persoonlijke favoriet is getoast coconutbread,verkrijgbaar bij Starbucks koffie... the coco makes you go loco.

Sneupers die hier nog geen genoeg mee hebben, kunnen een mysterieuze 'sticky date pudding' bestellen of naar de Franse, Zwitserse of Zweedse banketbakker lopen voor een fruit danish, a vanilla slice, a custard tart, a chocolate mud cake, a passionfruit torte of een hemelse Angel cake.

Afsluiten doen we met een chocoladekoekje dat nauw aan het hart van de Australiërs ligt : de TimTam's. Verpakt in een oneliner klinkt dat zo : " TimTam's and flavoured mineral water* is the breakfast of champions ! "

*flavoured water is water met een fruitsmaakje naar keuze

Man + Ute = Mighty warrior.

2007-08-25T01:07:00.000-07:00

In het rijtje bacon & eggs, tea & biscuits, Hermanski & beach babes ... past Aussie blokes & their Utes. Een Ute (juut) is een voertuig, maar niet zomaar een voertuig ... noem deze kruising van een personenwagen met een aanhangwagen, eerder een Australische icoon op 4 wielen.

Een authentieke Ute wordt aangedreven door een dikke V8 motor. Deze "muscle car" past de gespierde Aussie blokes als gegoten. Die Aussie geezer neemt dan ook elk moment ten baat om het teveel aan testosteron, met een flinke duw op het gaspedaal, uit z'n lichaam te accelereren. Als onschuldige wandelaar word je zo nu en dan opgeschrikt door het brullende geluid van zo'n V8 monster. Deze 8-cylinder symfonie stuurt een interessante mix van angst en opwinding door je aderen ... alsof er een brullende leeuw door je voortuintje loopt.

Desmond Morris, de Engelsman die het menselijke gedrag verklaart aan de hand van onze tijd als holbewoner, zal wel een interessante verklaring hebben voor het gedrag van de Aussie bloke in zijn Ute. Hiermee wil Hermanski niet zeggen dat er een holbewoner achter het stuur van elke Ute zit, eerder een moderne versie van Fred Flintstone ... ;-)

Coming very soon ... Hermanski goes beyond space and time in the outback ...

The love connection ...

2007-07-27T22:39:00.000-07:00

Hermanski wenst Bart en Ilse een feestelijke huwelijksdag toe !

Footie !

2007-07-25T01:27:00.000-07:00

Maak kennis met Australian Football, het spelletje dat de Ozzies een tikkeltje chauvinistisch "our game" noemen. Hoe is Aussie rules in godsnaam ontstaan, vraagt u zich terecht af. Wel, in den beginne was er enkel cricket in de slaperige zomermaanden, om de mensen te entertainen tijdens de wakkere wintermaanden schiep God 'Footie' ...

Footie ... de spelregels. Er wordt met een rugbybal gespeeld, maar het is geen rugby. Het doel bestaat uit 4 gigantische palen, het veld is ovaal en de spelers (16 stuks per team) dragen mouwloze shirts, om aan de 'ladies' te laten zien dat ze dagelijks in de gym gewichten zitten te heffen.

Een paske wordt gegeven door de bal met een soort van boksbeweging maar een medespeler te slaan. Ofwel wordt de bal op doel of naar een medespeler getrapt (zoals keepers plachten uit te trappen). Je mag trouwens niet oneindig met de bal in je handen rondlopen, iedere 15 meter moet de bal tegen de grasmat getutst worden.

De scheidsrechters spelen een actieve rol. Zo mag een scheids aftrappen en ingooien, dit laatste gebeurt op vang-het-bruidsboeket-wijze. In ieder doel staat er een scheidsrechter. Als er tussen de 2 middelste palen gescoord wordt, klapt de 'referee' ostentatief twee armen uit en daarna zwaait hij met twee witte vlagskes. Zijn collega aan de overkant zwaait vervolgens terug, zodat Jan en klein Pierke weet dat er 6 punten gescoord zijn. Als de bal beslist om tussen de 2 buitenste palen te vliegen, krijgt het publiek slechts 1 vlagske te zien (=1 punt).

Footie is de populairste sport in Australië. Perth heeft 2 teams in de AFL (= Australian Football League) met name de West Coast Eagles en de Fremantle Dockers, beide clubs spelen in de Subiaco Oval (capaciteit 37.000 fans). Iedere week is er wel een wedstrijd in Subi, waarbij het publiek de lucht elektrisch oplaadt met hun crescendo aanmoedigingen. Als buitenstaander vraag je je dan af :"Gaat het stadion nu opstijgen, of niet ?"

De West Coast Eagles zijn het populairst (vorig jaar speelden ze nog kampioen). The Eagles are 'flying high' ... letterlijk en figuurlijk want hun sterspeler -glamour boy Ben Cousins- is net terug van een schorsing wegens een cocaïneverslaving. Een kaartje vastkrijgen voor een Eagles wedstrijd is dan ook zo goed als onmogelijk.

De Fremantle Dockers zijn minder populair. Niettegenstaande was het stadion toch uitverkocht toen Hermanski op een straalblauwe winterdag (21,4º) de sfeer wou gaan opsnuiven.

Hoe geraak je binnen in een uitverkocht stadion ? Doe zoals Hermanski. Ga naar het tickethokske en zeg de magische woorden :"Can I get a ticket ?" en ja hoor, de cassière antwoordde ... "Not a chance, the venue is completely sold out !". Hermanski wou net ne welgemeende 'miljaar deju' inzetten toen een stem zei :"You need a ticket, mate ?" ... "Yes (this mate needs a ticket)" ... "Well this is your lucky day, mate" zeiden 2 jonge gasten ... "We've bought three tickets, but only need two" ... Hermanski was dus binneuh !

Footie ... de wedstrijd. De Dockers speelden tegen de Kangeroos uit Melbourne, Victoria (de meeste teams komen trouwens uit de staat Victoria, waar de sport ontstaan is). Footie kijken is een familiegebeuren, waarbij de vrouwen even fanatiek supporteren als de mannen, met clubblad op de schoot en koptelefoon met wedstrijdverslaggeving op de oren.

Voor de wedstrijd begon, deelde de stadionomroeper volgende blijde boodschap mee :"Footie is a dangerous sport, you are entering the Subiaco Oval at your own risk". Geheel op eigen risico dus ... zag onze 'held' Hermanski de gladiatoren het veld oplopen. Beide teams verschenen als een soort van surprise-act door eerst een reusachtig spandoek met de clubkleuren door midden te klieven. De wedstrijd werd op gang gefloten met het geluid van een fabriekssirene dat door de boxen galde.

Het publiek leefde vanaf de eerste seconde mee met hun team ... Hermanski werd echter niet meegezogen in hun enthousiasme. Hij had waarschijnlijk hetzelfde gevoel als vrouwen die naar een voetbalwedstrijd kijken ... Wat vooral tegenviel was het scoren van een goal ... In Footie is het scoren van een goal te makkelijk, het doel is te groot en te breed. Bovendien hebben de Footie-officials 1 levensbelangrijk detail over het hoofd gezien .... nl. Het NET ontbreekt ! Een goal zonder net is als Pamela Anderson zonder haar Silicone Valley. Het maakt de sport visueel minder aantrekkelijk m.a.w. Het oog wil ook wat ! Het net zien trillen nadat de bal de doellijn heeft overschreden is het nec plus ultra voor iedere rechtgeaarde supporter ... daar kan geen scheidsrechter met 2 witte vlagskes tegen op.

Hermanski heeft de wedstrijd dan ook vroegtijdig verlaten, Pamela Anderson kwam namelijk op de koffie. Voor de statistieken nog even meedelen dat de Kangeroos weghuppelden met de overwinning.

Mini me ...

2007-07-25T01:26:00.000-07:00

A Mini is not a car it's a cartoon.

(biep biep)

Didgeridoo ...

2007-07-12T00:05:00.000-07:00

Termieten lusten er wel pap van ... van de didgeridoo. Het blaasinstrument van de aborignal wordt traditioneel gemaakt van eucalyptushout dat door termieten is uitgevreten. Al zijn er tegenwoordig ook didgeridoos van andere houtsoorten die door mensen zijn uitgevreten (met hamer en beitel) en daarna weer aaneengeplakt.

Hermanski heeft in het land van de didgeridoo een cursus 'Didge voor virtuozen' gevolgd in Fremantle (4 dinsdagavonden). In het midden van de 'Didgeridoo Breath' shop (http://www.didgeridoobreath.com/). In een mondstuk van bijenwas moet je je lippen laten vibreren, als het lukt voel je de 'Good vibrations' zo door je lichaam gaan. Je kan het typische geluid ('The drone') ook uit een stofzuiger- of pvc buis persen, dus wat houdt ulder tegen ?

2 Interessante weetjes ... het woord didgeridoo komt niet uit de taal van de Aborginals, zoals je zou denken, maar is een honderdtal jaar geleden door Westerlingen aan het instrument gegeven. Hermanski kwam ook te weten dat enkel de Aboriginal stammen in het uiterste noorden van Australië (Arnhem Land) oorspronkelijk de didge bespeelden. De andere stammen wisten pas van het bestaan van de didge toen het instrument door de kolonisten naar het zuiden werd verspreid.

De bijzonder enthousiaste leraar/eigenaar van de winkel Tony nodigt je na iedere les uit om tijdens de week te komen oefenen in zijn winkel ... "Come to the store throw yourself on the couch (canapé) and give it a go !" In de winkel word je door de verkopers -de bijzonder vriendelijke Japanner Sanshi en Levi een Aussie met aboriginal roots- aangemoedigd om elke didge die je maar wil uit te proberen (van de duurste tot de goedkoopste modellen).

Deze Krok didge kost 2990 dollar

Op de canapé kan je naast de lucht uit je longen blazen ook luisteren naar de straffe verhalen van de andere 'couch potatoes'.

Zo vertelde de aboriginal Levi me een verhaal over zijn nonkel die in het binnenland woont. Nadat die iets te diep in het glas had gekeken en in zijn bed was gekropen, zag hij iets verdachts bewegen aan het voeteneinde. Hij nam zijn geweer -"Cause people in het country always carry rifles to shoot game (=wild)"- en schoot in de richting van het verdachte schepsel. Hij kwam echter snel te weten dat hij geen wild beest had neergelegd, maar zijn eigen tenen !

Een Amerikaan uit Texas was ook in de canapé aan het jammen. De Texaan woont in de buurt van Austin, de thuisstad van Lance Armstrong. Met Zuiders accent zei hij :"You can still see Lance riding his bike when you are driving on the country roads near Austin". Na zijn wielerpensioen is King Lance blijkbaar zijn liefde voor het stalen ros nog niet verloren.

Wat leer je zoal tijdens de didge lessen ? Je leert een verhaal te vertellen met de didge door huppelende walibi's, springende kangeroes of lachende Kukkabarras (=vogel) te immiteren. Om een kukkabarra na te bootsen, is de truuk met hoge stem Koek-KAH-kah-KAH-kah in de didge te roepen en de didge transformeert het geluid dan in een mysterieus klinkend oergeluid.

Tip van Tony : Om optimaal van het geluid te genieten dat je produceert met je didge kan je het best in je badkamer gaan staan (dat galmt lekker).

Verder leer je de circulaire ademhaling. Met deze techniek kan je aan één stuk door blijven spelen (en ademen). Het gekke is dat sommige mensen deze techniek al na twee lessen onder de knie hebben. Terwijl anderen er een paar jaar over doen ...

We hebben ook enkele demonstraties van echte didgevirtuozen gekregen en het geluid dat deze mensen produceren is echt 'breathtaking'. Van mystieke natuurgeluiden tot moderne technodreunen. Zet een paar van die mannen op het 'I love Techno' festival en heel Flanders Expo gaat uit zijn dak !

Flowers for breakfast !

2007-07-06T20:21:00.000-07:00

La Belgique, c'est fantastique !

2007-06-22T22:39:00.001-07:00

Borders is een soort van Australische FNAC met midden in de winkel een koffiebar. Wat handig is, want zo kan je tijdens de koffieklets je argumenten onderstrepen met een goed boek ... Zo was Selene - made in Hong Kong - haar thuisstad aan het beschrijven aan de hand van enkele fotogenieke reisgidsen.

Om onze vaderlandse trots te verdedigen waren er - ocharme - 3 reisgidsen voorhanden, zonder flitstende foto's. Plan b ... België aan de hand van een wereldatlas visueel voorstellen bleek ook niet zo'n sterk idee te zijn. Op de enkele millimeters die België toebedeeld krijgt op de wereldkaart is er zelfs geen plaats om de naam van onze hoofdstad af te drukken. Een stuk van Frans Vlaanderen moet opnieuw ingepalmd worden om 'Brussels' af te printen.

België in de wereld.

La Belgique staat niet op de kaart voor de gemiddelde Aziaat. Op de vraag :"What do you know about Belgium", krijg je : "Almost nothing" te horen. In vele gevallen weet een Oosterling zelfs niet dat "Belgium" een land is. Als Hermanski zich een beetje in stijl probeert voor te stellen op een galabal :"Hi, my name is Hermanski and I reside in Belgium". Krijg je "Belgium ??? Is that on planet earth" te horen. Wat wel werkt is België vertalen in hun landstaal ... voor een Japanse babe klinkt dat als "BelGIE" (met de g van garçon), voor een Koreaanse lady "Belgieyen" en voor een Chinese diva "Belie-ze".

Er kan dus nog wat gewerkt worden aan de public relations van ons dierbaar België. Een simpel concept zoals de "Belgian Beer Cafes" hier in Australië, kan al een wereld van verschil maken.

Want als je tegen een Aussie "I'm from Belgium" zegt, roept ie "Great beer, mate". Zowel in Sydney, Perth als Brisbane heeft Hermanski een 'Belgian Beer Cafe' gevonden. De naam van het café in Perth is "Brasserie Westende". Je kan ook eten in het Belgian Beer Cafe naast de clichés zoals 'stoemp potato', staan er ook de wereldvermaarde Belgische risotto, Belgian doughnut of Westendse burger op het menu. Op het terras wordt vooral Hoegaarden, Leffe en Stella Artois gedronken ... Voor prijzen en info go ... http://www.belgian-beer-cafe.com.au/ (jaja, ik word gesponserd) Stella Artois is trouwens ook in een gewone pub verkrijgbaar.

Ook in sommige drankenhandels is er Belgisch bier voorhanden. Duvel, Grimbergen, Trappistes Rochefort, Leffe, ne Westmalle ... allemaal te koop.

Belgian chocolates ze kunnen niet ontbreken ! Als Hermanski in België voorbij een Leonidas winkel loopt, zegt het commentaarstemmeke in zijn hoofd "Leonidas winkel, so what !". Als ie daarentegen in Perth voorbij een Leonidas winkel loopt, zegt het commentaarstemmeke "Leonidas winkel, oh my God". Pralines ! Eénmaal binnen stelde Hermanski de voor de hand liggende vraag :"Een doos pralines, s'il vous plaît !", gevolgd door :"Are you from Belgium, sir ?". "Jawel" zei de verkoper. "What a coincidence, me too" antwoordde Hermanski in zijn beste Vlaams.

In goede 'Limburger, wereldburger' traditie bleek de verkoper uit den Limburg te komen, meer bepaald Lanklaar. Hij woonde al zeven jaar in Australia en was getrouwd met een Chinese vrouw (en hij had 2 kinderen). Gedurende die 7 jaar was hij éénmaal terug naar België geweest, en na 1 week wou hij al terug het vliegtuig op richting Down Under. Hermanski heeft 5 dollar korting gekregen op zijn pralinedoos, plus een extra witteke om de smaak van België nog eens te proeven !

Naast pralines en bier kan je hier ook 'Belgische' wafels, pannenkoeken en frieten krijgen, in Sydney kan je in de supermarkt zelfs koekskes van Jules Destrooper kopen. Heimwee naar Belgenland kan dus op Bourgondische wijze opgepeuzeld worden !

Kings park.

2007-06-22T22:02:00.000-07:00

Kings park (406 hectares) is een park -jawel- in het centrum van Perth op Mount Eliza (62m), met een redelijk fenomenaal zicht op de wolkenkrabbers en de corpulente Swan River.

Aussies komen hier picknicken, van het uitzicht genieten (die lichtjes) of zichzelf in conditie joggen of fietsen. 267 Hectares van het park is Australisch bushland. I'm going bush ...

Dat ziet eruit als een verwilderd bos en is redelijk surrealistisch om in rond te wandelen, af en toe verschijnt er een wolkenkrabber aan de horizon. Het park is de drukst bezochte toeristische bestemming van West-Australië en bevat fauna en flora die exclusief in Australië te vinden zijn.

Surfin' Australia !

2007-06-19T01:55:00.000-07:00

Life's about catching an ocean wave ...

Hermanski goes Hollywood

2007-06-14T23:18:00.001-07:00

Plaatjes zeggen meer dan duizend woorden.

Men in black or the Blues Brothers ?

Brad Pritt, Julia Roberts and George Clooney

Dine in or take away, sir ?

2007-06-10T00:47:00.001-07:00

Voor de celebrity watchers onder jullie volgend bericht. Mijn favoriete Thaise restaurant in West-Perth heeft vorige week donderdag bezoek gekregen van Pink. Voor de niet-kenners Pink is een Amerikaanse zangeres. Volgens insiders kwam Pink een Thaise-take-away schotel afhalen en was ze in gezelschap van een zekere Hermanski. (als we de roddelboekskes mogen geloven)

Om maar te zeggen dat mijn restaurantbezoek nu een glamoureus kantje gekregen heeft ... Mijn 'green curry chicken with steamed white rice' dagschotel brengt me nu niet alleen op culinair gebied in de zevende hemel.

From Rio !

2007-06-02T23:25:00.000-07:00

In Europa is Hermanski er zich zelden bewust van waar hij rondloopt op deze planeet. In Australië echter, ziet hij zichzelf regelmatig vanuit astronautenperspectief op de wereldbol voortbewegen.

Kijkt u vanuit Europa even mee hoe Hermanski in 'upside-down-stijl' in Subiaco, een hip stadsdeel van Perth, gastronomisch Brazilië gaat ontdekken. Op het menu staat 1 van de meest typische gerechten van Brazilië : 'feijoada' een mix van bonen, vlees en rijst. Feijoada is ideaal voor mensen met grote honger ... hartelijke kost op grootmoederswijze ! Toen Hermanski de link tussen de voluptueuze Braziliaanse derrières en feijoade legde ... moest Diogo al lachend toegeven dat er misschien wel een waarheid in deze theorie zat.

Hermanski ... aan tafel met een vrolijke bende Brazilianen. Zuiderse mensen hebben de reputatie dat ze licht ontvlambaar zijn, ze stralen dan ook een enthousiasme en warmte uit die redelijk aanstekelijk werkt . Hun zonnige glimlach, uitbundige lichaamstaal en Portugees getater maken van het gastronomisch gebeuren dan ook een boeiend schouwspel.

Foto : Diogo, Paulo, Camilla, Fernando en 'Paulista' Suzanna

Laten we de tafel eens rondgaan. Beginnen doen we met een Braziliaanse met Belgische roots : Suzanna Lefèvre uit Sao Paulo. Suzanna heeft net zoals de andere Braziliaanse girls in Australia een bikini die twee maten te klein is. Dit blijkt de mode te zijn in Brazilië en volgens Diogo was dat geen slechte zaak. ;-) Suzanna's vader is een illustrator zijn website is http://www.lefevreestudio.com.br.

Een stoel verder zit de altijd glimlachende Paulo (alhoewel, op de foto lacht hij niet) uit Campinas, die als pastoor Paulo door het leven gaat. Niet vanwege zijn levensstijl, die verre van katholiek is, maar vanwege zijn literaire voorkeur. Hij moest voor de Engelse les een boek gaan kopen en omdat zijn Engels niet zo denderend was, had hij een boek gekozen waarvan hij het verhaal al kende nl. de bijbel. Deze theorie bleek in de praktijk wat tegen te vallen, want het Bijbelse Engels was redelijk onleesbaar voor Pastoor Paulo.

Uit Sao Paulo komt Fernando, een bijzonder vlotte reclamejongen. Fernando heeft het niet zo voor Rio de Janeiro, in Rio hebben de mensen een dikke nek en om hem te quoten :"Rio is dangerous, man". Volgens Fernandino hadden ze de Christus op de heuvel, vanwege de vele straatovervallen, beter met zijn handen in de lucht gebeiteld. Reisbureau Fernando gaf het volgende reisadvies : ga niet naar Rio ... maar naar Manaus, Salvador of Florianópolis.

Foto : Christus in Rio ... volgens Fernando daar geplaatst omdat de mensen in Rio wel wat Goddelijke hulp kunnen gebruiken ... "Help these people, Jesus" ;-)

Als laatste in de rij is er Camilla uit Florianópolis, die Perth al verlaten heeft en via Thailand in Sydney terecht is gekomen. Camilla is een typische Braziliaanse, bijzonder vriendelijk, enthousiast en warmbloedig.

De koelbloedige Hermanski kan zowaar als Braziliaan door het leven gaan. Telkens als Diogo zich voorstelt aan iemand als Braziliaan uit Sao Paulo, vraagt die persoon :"And you, are you Brazilian too", waarop Hermanski antwoordt "Yeah, I'm Tom from Rio ! " Geen mens die daar aan twijfelt, ze beginnen zelfs in het Portugees tegen mij te klappen ...

Flipper !

2007-05-15T22:25:00.000-07:00

"A once in a lifetime encounter that many people dream of but few ever have the opportunity to experience." Zo wordt de 'Dolphin Swim Tour' in de brochure aangeprezen. Hermanski heeft tweemaal gebruik gemaakt van deze once in a lifetime opportunity.

Plaats van afspraak was Rockingham, een kustplaatsje 3 kwartier ten zuiden van Perth. Terwijl de boot op zoek ging naar onze gevinde vrienden, mocht Hermanski zich -samen met 30 medepassagiers - in een wetsuit wurmen. De dolfijnen komen niet op bestelling (ze worden niet gelokt met een driegangenmenu), soms kan het een tijdje duren voordat er een vin gespot wordt. Zo had de crew de dag voordien zes uur moeten zoeken. Hermanski had meer geluk ... na een half uurtje zoeken, kwam de eerste dolfijn boven water.

En wat doet een mens als hij een dolfijn ziet ? Er komt een brede tandpastasmile op zijn gezicht en kinderen worden dolenthousiast. Vlug vlug, snorkels en goggles op de snuit en duiken maar ! Om orde in de chaos te brengen gaan 3 begeleiders van de crew voorop in het water met een elektromotor in de hand (= een kruising tussen een ministofzuiger en ventilator). Waarna de meute volgt, elkander bij de gordel vastgrijpend. Deze menselijke ketting wordt door de begeleider op sleeptouw genomen richting dolfijnen. Al drijvend kom je dan plots oog in oog met een dolfijn die vanuit de diepte omhoog komt spiralen.

Iedere duik in het water is anders. Soms zie je een moeder met baby dolfijn, soms een nieuwsgierige enkeling, of soms scheren ze per 4 rakelings onder je door als een formatievlucht van de Red Arrows. In tegenstelling tot de Red Arrows hoor je geen bulderende straalmotoren onder je door gaan maar klikgeluidjes (= soort sonar waarmee hij de omgeving kan afscannen) of gefluit (= small talk met de andere dolfijnen).

Foto : Misses Flipper en Flipper Junior

Oog in oog komen met een dolfijn is intens ... De tweede keer op mijn verjaardag was het een onvoorstelbaar zonnig weertje en de dolfijnen waren talrijker van de partij. Mijn beste ervaring was omcirkeld worden door een tiental dolfijnen, net een droomwereld waarin je terecht komt ... het betere aquarium gevoel, zeg maar. Wat ook leuk om zien is, is het meesurfen van de dolfijnen op de deining van een op volle snelheid varende boot. De door het water klievende dolfijntjes, springen dan, als entertainers in een circusact, uit het water op.

Wie gaat er zoal zwemmen met dolfijnen ? Wel er was een dame uit Johannesburg, Zuid-Afrika. Ze sprak Afrikaans, een grappige variant van de Nederlandse taal. Zo is een lift in het Afrikaans een 'hijsbakkie'. Ook strak in hun wetsuit waren twee sympathieke jongedames uit Cambridge, die net hun driemaandelijkse rondreis door Australië achter de rug hadden en de volgende dag naar Zuid-Afrika vlogen (waar ze door de week Engelse les gingen geven en in het weekend op safaritocht). Uit Zuid-Tirol kwam Stefan ... die een hoe-kan-ik-zoveel-mogelijk-zien-van-dit-immense-land-op-drie-weken-tijd-reis achter de rug had. En er was een ook een zeer internationale Canadees, die in Turkije woonde en zaken deed in Rusland en Afrika.

Tijdens de zwemtour krijg je ook allerhande informatie over de dolfijnen. Zo kwamen we te weten hoe dolfijnen slapen. Het was interessant om te horen dat ze voor het indutten in een pyama glippen ;-) ... Dolfijnen blijven niet uitgebreid in hun bed liggen, ze houden powerdutjes. Gedurende een twintigtal seconden leggen ze 1 deel van hun brein te slapen, terwijl ze rustig verder zwemmen. Hermanski probeert deze techniek nu ook in het dagelijkse leven toe te passen. Met wisselend succes.

Mensen komen in een vrolijke, uitbundige stemming na het zwemmen met deze speelse zoogdieren. Voor Hermanski was zwemmen met dolfijnen een 'mystieke ervaring'. Al is dit natuurlijk niet voor iedereen het geval, Diogo kan hier over meespreken. Hij was namelijk op surfuitstap geweest naar Margaret River (lokatie = uiterst Zuid-west Australia), toen hij plots een vin boven het wateroppervlak zag opduiken dacht hij ... HAAI in zicht ... en begon hij te peddelen voor zijn leven. Bij nader inzien bleek het een Flipper met gevoel voor humor te zijn die hem de stuipen op het lijf gejaagd had ;-)

Korean bodega !

2007-04-29T23:32:00.000-07:00

Captain we are surrounded by Koreans ! No worries Hermanski, this must be a Korean restaurant, the only thing you have to worry about is 'spicey food'. Hermanski had beter naar captain Kirk geluisterd want hij stond in 'vuur en vlam' na het degusteren van een Koreaanse schotel met de intrigerende benaming 'bibimbap'. Disgenoten in het restaurant waren : team Korea met Stan, Daniel, Sung, Jerry en Grace en team Japan met Yuko en Keiko. Enkel Sung, Yuko en Keiko gebruiken hun originele naam, de anderen gebruiken allemaal een artiestennaam of alias ... zo u wil. De reden voor deze naamsverandering is hun voor westerlingen moeilijk uitspreekbare geboortenaam.

Al verdenk ik de Aziaten er stiekem van dat ze de moeilijk-uitspreekbare-naam-verklaring als excuus gebruiken om zichzelf, tijdens hun verblijf in Australië, een meer glamoureuze benaming toe te eigenen. Want laten we wel wezen in het echte leven kunnen alleen supersterren zoals Hermanski zich een artiestennaam veroorloven.

Je eigen naam kunnen kiezen is dan ook een once-in-a-lifetime-opportunity ! Sommige Koreanen grijpen deze kans dan ook met beide handen. Zo heeft Hermanski al met Michael Jackson in de klas gezeten (roepnaam Jackson) evenzo heb ik kennisgemaakt met Alexis uit Dynasty en prinses Grace uit Seoul. Maar 1 alias spant de kroon, een Vietnamees meisje laat zich Coconut noemen (haar naam betekent nl. kokosnoot in het Vietnamees). Hermanski's nieuwste pick-up line is dan ook : "Did you just fall out of a coconut tree or do I know you from somewhere ?"

Generaliseren :"Mag da ?" Nee, da mag nie, maar Hermanski gaat het toch doen. Een gemiddelde Koreaanse man is in trek bij kapitaalkrachtige Japanse vrouwen, moet 2 jaar op legerdienst gaan, houdt van gadgets, gaat op vakantie naar Jeju-eiland en is negen maanden jonger dan je zou denken. Want in Korea beginnen ze te tellen bij de conceptie dus westerse leeftijd + negen maanden.

Aziaten houden van karaoke, de Zuid-Koreanen vormen geen uitzondering op die regel. Hermanski heeft zelf deelgenomen aan zo'n karaoke-avond in een internationaal gezelschap. (de landen Zuid-Korea, Brazilië, België, Zwitserland, Spanje, China, Portugal en Japan hadden hun zangtalent naar Perth gestuurd)

De Koreanen gaven een visueel (die danspaskes) en vocaal spektakel weg op de tonen van de Koreaanse rapgroep DJ Doc. De Brazilanen begonnen bij gebrek aan Braziliaanse nummers in de karaokemachine zelf Braziliaanse nummers te zingen ... het ritme zit hen duidelijk in het bloed. Hermanski heeft tot zijn eigen verbazing ook een nummerke gezongen ... het was laat en er stond gelukkig ongelooflijk veel galm op de micro.

Wat ik vooral bewonder in de Koreanen is de vriendelijkheid en oprechtheid waarmee ze in het leven staan. Zo had Stan tijdens een uitstapje met een huurauto een snelheidsbekeuring opgelopen. Toen de agenten vroegen waarom hij te snel reed, antwoordde Stan bijzonder eerlijk en oprecht :"Because officer ... My car is too fast !" ;-)

Anzac Day

2007-04-29T23:31:00.000-07:00

Er zijn Anzac koekjes, Anzac monumenten, Anzac avenues, Anzac bruggen en er is dus ook een Anzac dag (op 25 april). Wie of wat is een Anzac ? Sinds kort ben ik erachter gekomen. Anzac staat voor :'Australian and New Zealand Army corps."

Tijdens WO I landden Australische en Nieuw-Zeelandse troepen (de Anzac's) op 25 april 1915 in Turkije op de Gallipoli landtong, om daar te vechten tegen de Turken (die collaboreerden met de Duitsers). Ook al was de slag bij Gallipoli geen onverdeeld succes voor de Anzac's, de Turken wonnen, is het een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Australië en Nieuw-Zeeland.
De toentertijd jonge naties kwamen in feite net uit hun adolescentie op weg naar een meer volwassen bestaan, ze waren op zoek naar hun identiteit in de wereld. De slag bij Gallipoli was de eerste maal dat beide naties zich toonden op het internationaal strijdtoneel.

Australiërs zijn nog altijd zeer trots op hun eigen landje. Veel bedrijven laten bij hun reclame-advertenties volgende slogan drukken : 100% Australian owned 100% Australian made. Dat klinkt een beetje nationalistisch maar de Aussies leven dan ook op een immens privé-eiland.

Bedankt voor al de verjaardagswensen ... 29, oh my God ... ik heb hier al een lijstje gemaakt "Things to do before you turn 30". Hermanski heeft zichzelf op 28 april een Dolhpin swim tour cadeau gedaan, een verjaardag om niet snel te vergeten. Het was een stralend zonnige dag en enkele tientallen dolfijnen waren op de afspraak om een glas champagne te drinken.

Sunset coast

2007-04-19T20:56:00.000-07:00

Some picture postcards from Perth. Ik loop enkele blogverhalen achter op de tijd ... waarschijnlijk omdat ik hier zo'n fantastische tijd beleef ... Ondertussen heb ik hier Down Under tussen wilde dolfijnen gezwommen ('it was amazing' ... een onvergetelijke ervaring),

heb ik kennisgemaakt met de Braziliaanse en Koreaanse eetgewoonten, heb ik deelgenomen aan een Australische quizavond (eindresultaat 2de plaats), heb ik een bezoekje gebracht aan het Blues 'n Roots festival (met een fenomenaal Ben Harper concert), heb ik een gratis les Japans voor beginners gevolgd, heb ik een bruisende afscheidsfuif gehad van de Embassy school ... en enkele prachtige zonsondergangen.

Want het is hier de Sunset Coast ... in België vinden we een zonsondergang in zee, vrij normaal, maar de meeste Australiërs wonen aan de Oostkust waar de zon niet in de zee zakt. Hier aan de Westkust is dat wel het geval vandaar de Sunset Coast. Wat een Australische zonsondergang vrij uniek maakt is dat God hier iedere avond de onderste luchtlagen voorziet van verschillende schakeringen van een geel-rood-roze-paars-violet kleurenpalet ... wat de avond een speciale sfeer geeft.

Mc Tchaikovsky

2007-04-19T19:55:00.000-07:00

Hermanski heeft een uitnodiging voor een bezoek aan het carnaval van Rio de Janeiro op zak. Geef maar toe u bent jaloers ... De bijzonder joviale Braziliaan Diogo is namelijk mijn huisgenoot. Mister samba is naast onverbeterlijke womanizer ook nog eens surfer en yoga-leraar-na-zijn-uren. Overal waar Diogo gaat 'magic happens'. Stuur hem op een bus of trein en je kan er Zimbabwe op zeggen dat hij na de rit het telefoonnummer van een bombshell babe heeft weten te versieren. Op stap gaan met Diogo is dan ook altijd een belevenis ...

Zijn favoriete zinnetje is :"I can't 'believable' what happened to me today". Zo had Diogo op de vlucht Sydney-Perth kennisgemaakt met cellist Jon van het filharmonisch orkest van Perth. Mister Magic had zowaar drie vrijkaarten voor een klassiek concert kunnen versieren, prijs voor een ticket 70 dollar per stuk.

Het West Australian Symphony Orchestra (Waso) speelde voor de gelegenheid nummers van Mc Tchaikovsky en DJ Rachmaninov. Hermanski is fan van Mc Tchaikovsky ook al heeft hij maar 1 CD van de componist. Het toeval wilde dat het filharmonisch orkest net deze CD naspeelde. (het 'violin concerto')

Live een symfonisch orkest in actie zien is een streling voor de zintuigen. Het simultaan op en neer dansen van de strijkstokken geeft het geheel een zekere dynamiek. Sommige mensen moeten niet veel moeite doen om de aandacht te trekken. Zo was er een violist met afrokapsel en ziekenkasbrilletje à la Stijn Meuris, die een prettige afwisseling vormde tussen zijn afgestofte collega's violisten.

Na het concert nodigde Jon de cellist (zonder H) ons uit voor een drankske in de bar van een nabijgelegen 5 sterrenhotel. En daar zat zowaar mister afrokapsel (als extra gimmick had hij een volwassen kam in zijn afro steken). De violist had in Maleysië het levenslicht gezien en zijn hobby was voetbaltruukskes-à-la-Ronaldhino nadoen. Hij startte met viool spelen op driejarige leeftijd, want zijn moeder is vioollerares. Volgens mij was hij liever profvoetballer geworden. (wie niet)

Zijn bijzonder bevallige zus was eveneens violiste in het orkest en zusterlief sprak bovendien Nederlands ! Ze had namelijk 2 jaar samengewoond met een Keesbolletje uit Enschede. In België had ze enkel en alleen in Gent rondgelopen. Als klap op de vuurpijl vertelde de Australische vrouw die langs de violiste zat dat ze met een Leuvenaar getrouwd was. Waarna Disney's "It's a small world after all" door Hermanski's trommelvliezen knalde.

Mister T

2007-04-19T19:28:00.000-07:00

Mister T kan strak, sexy en extravagant zijn, maar ook slobberend en schreeuwend. Bijna iedereen heeft er wel eentje in zijn kleerkast hangen en Hermanski 'just loves them' : zijn T-shirts. Noem hem gerust een shirtshopaholic.

Slechts 2 vierkante meter katoen, maar toch is een shirt geniaal in zijn eenvoud. Een enkele blik op je lievelingsshirt kan een langspeelfilm aan herinneringen oproepen. Een snapshot van een episode uit je leven ...

Een shirt is een fantastisch medium om een boodshap de wereld in te sturen. Hier in Australië valt bijvoorbeeld op dat de Brazilianen bijzonder trots zijn op hun vaderland. Bijna iedere Braziliaan die hier rondloopt heeft wel een t-shirt in de Braziliaanse kleuren of met de letters 'Brasil' (met een Portugese 's').

Tussen de wielrenners die hier rondfietsen heb ik al enkele gasten gezien die met een shirt van het Belgische Lotto-team rondrijden, waarschijnlijk Robbie McEwen supporters. Gratis reclame voor de Belgische Lotto ;-)

Hermanski heeft Down Under ook al heel wat interactie gehad met een bont gezelschap wereldburgers dankzij zijn shirts. Zo heb ik een shirt van het Nederlandse nationale team (nummer 14 = Johan Cruijff). Als ik dat shirt aandoe krijg ik altijd wel reacties van flauwe plezante Hollanders (die zitten overal) of Engelse voetbalsupporters.

Op mijn andere shirts heb ik al reactie gekregen van charmante shopassistentes die tijdens het afrekenen zeggen :"I love your shirt" (and the guy underneath). Of mensen vragen :"Where did you buy that shirt", Hermanski antwoordt dan "In Maastrich of all places". Een Australiër heeft mij hier in Fremantle zelfs al 40 dollar + zijn eigen shirt geboden voor een Hermanski shirt met VW-bus opdruk.

In Perth heeft Hermanski een 'coup de foudre' opgelopen voor de shirts van het Australische merk Etchi. De designer van deze tees woont in Perth en Hermanski was aan het dagdromen dat het redelijk fantastisch zou zijn om deze designer in levende lijve te ontmoeten en hem te zeggen dat hij ongelooflijk coole shirts ontwerpt.

Een weekske na de dagdroom was Hermanski een Etchi shirt aan het passen, maar de maat was iets te groot. Omdat de shirts op gelimmiteerde oplage gedrukt worden, belde de shopmanager naar de ontwerper of hij nog shirts in voorraad had.
De manager zei :" Hey mate, you're lucky, the designer is on his way to the shop, you can ask him in person." Hermanski dacht :"This can't be happening". Vijf minuten later stapte de designer de winkel binnen en het bleek een ongelooflijk sympathieke gast te zijn. Hij heeft zelfs mijn shirt van een exclusieve handtekening voorzien ... Mensen vragen nu of ik op mijn eigen shirts kribbel, maar aan die kribbel hangt voor Hermanski een leuke anekdote vast.

Gilles !

2007-04-15T01:28:00.000-07:00

De familie is een Anderlecht supporter rijker. Proficiat aan Björn, Mies en Lara met de geboorte van Gilles ...

Dos Santos !

2007-04-07T22:19:00.000-07:00

On an Island in the sun we can go and have some fun ... (hip hip) Hermanski neemt u mee op een dagtrip naar Rottnest Island, in gezelschap van de Portugese Celia Dos Santos.

Aboriginals noemden het eiland 'Wadjemup' (= 'place across the water' op 18 km van Fremantle). Zijn huidige naam dankt het eiland aan de Hollandse ontdekkingsreiziger -What's in a name- Willem de Vlamingh. Omdat volgens de legende ome Willem, de quokka's (= soort van buideldieren die op het eiland rondhuppelen), aanzag voor corpulente ratten, voorzag hij het eiland van de bijzonder poëtische naam 'Rattennest'. Rottnest was achtereenvolgens een Aboriginals strafkamp, een zoute-chips-winningsgebied en een militair kamp in WO II.

Naar een zonnig eiland gestuurd worden dat klinkt niet echt als een straf ... Alhoewel, het was loeiheet (35º plus) en Hermanski was zijn zwembroek vergeten. Emergency !

Het enige andere tijdverdrijf op Rottnest is het eiland rondfietsen. Maar het gebrek aan schaduw en de verplichte valhelmdracht (op een vrijwel autoloos eiland) deed ons voor een derde optie kiezen : Skinny dipping (NOT). Als smakelijke troost dan maar het 'hungry heart' tevreden gesteld met fast food en smoothies terwijl we de passerende fietsende medemens van tekstballonnetjes voorzagen.

Waarom fietsers aanstaren ? Wel, Celia is grafisch ontwerpster in Italië voor valhelmproducent Met. En er fietsten zowaar enkele van haar creaties voorbij. Daarna was het tijd voor Hermanski's favoriete hobby (vuurwerk afschieten NOT ;-) het maken van spring-eens-een gat-in-de-lucht foto's.

Celia is weliswaar een Portugese, maar ze woont en werkt in Italië wat haar Engels een sexy Italiaans accent geeft.

Op de terugweg naar de ferry stond er ons nog een leuke verrassing te wachten ... namelijk een Schots huwelijk. Geen paniek ... Hermanski is niet in de huwelijksferry gestapt, het was vermoedelijk een Schots-Australisch koppel. Hij liep in kilt en zij in galajurk het strand van Rottnest Island op met in hun kielzog nog meer Schots gerokte heren en dames in galajurk. Een Schots huwelijk op een eiland in de Indische Oceaan ... moet kunnen.

Good Vibes !

2007-03-19T21:36:00.000-07:00

Western Australia is een staat van uitersten. Het heeft de grootste oppervlakte van alle Australische staten en tegelijkertijd het minst aantal inwoners (1,7 miljoen). Van die 1,7 miljoen "sandgropers" leven er 1,4 miljoen in Perth, dat volgens de toeristenfolders de zonnigste en meest afgelegen hoofdstad ter wereld is. Ondanks zijn geïsoleerde ligging wordt de stad door de internationale muziekscene niet over het hoofd gezien.

Zo heeft Hermanski al kunnen genieten van "Damien Rice in concert". Deze Ierse singer songwriter gaf een openlucht concert, op 5 minuten van mijn deur hier in Fremantle. Damien is een fenomeen, stem en gitaar, meer heeft Mr. Rice niet nodig om zijn publiek kippenvel te geven. Hij startte het concert dan ook in zijn uppie. Zonder de "wall of sound" waar de meeste groepen zich achter verschuilen, wist hij de concertgangers muisstil in bewondering te krijgen.

Na twee nummers kreeg hij gezelschap van zijn band : zangeres Lisa Hannigan, celliste Vyvienne Long en bassist Shane Fitzsimons. De magische stemmencombinatie van Hannigan en Rice zorgde voor extra gensters bij het hoogtepunt van de avond het hartverscheurende 'volcano'. You give me miles and miles of mountains and I'll ask for the sea ... Volcanoes melt you down.

Meer 'good vibrations' and 'sweet sensations' kreeg Hermanski op het Good Vibrations festival in de Swan Valley. (= de wijngaard van Perth) Een 40tal groepen verspreidt over 4 podia gaven het hem van jetje. Het leukste podium was het Belvoir amphitheatre, een amfitheater dat volstroomde met 'beautiful people' om te kijken naar Rahzel en Jurassic 5. Het concert van 'Jay'-5 was 'electrifying'. Na afloop van het concert is Hermanski op de foto gegaan met rapper 2NA (aka Charlie Da Tuna). De bijzonder charismatische rapper van het Jurassic 5 collectief. Knowledge to knowledge, respect bro !

foto : Eagle-eye-Hermanski and Charlie Da 2NA

Afsluiter van de avond waren de Beastie Boys. De rapgroep die als een rode draad door Hermanski's leven loopt. Al zijn MCA, AD Rock en Mike D de veertig al gepasseerd ... na een twintigjarige carrière in de muziekbusiness weet het raptrio nog altijd 'how to throw a party'.

Na afloop van het concert kwam Hermanski erachter dat hij de gratis shuttlebus naar het station gemist had ... Spraakwaterval 'Dennis the menace' indachtig, sprak Hermanski festivalgangers- met-auto aan, voor een lift naar het op 30 km afstand gelegen Fremantle (Freo voor de vrienden). En zowaar bij de vierde auto had Hermanski prijs. Een 'Aussie bloke' van Freo gaf Hermanski een lift tot aan de voordeur van zijn home stay.

De Australiër was net een maand terug Down Under nadat hij enkele jaren in het buitenland gewerkt had (o.a. Florida en de Bahamas). Hermanski vroeg :"The Bahamas that must be very relaxed". De Ozzie bloke antwoordde :"Sometimes it's a little bit too relaxed, if you want to get a job done".

Dus als u naar de Bahamas wil verhuizen ... enkel een vliegtuigticket kopen als u gaat relaxen onder een palmboom ... België is nog altijd de ideale plaats om te werken. ;-)

Fien !

2007-03-10T18:38:00.000-08:00

Het James Bond jaar 2-007 is blijkbaar een bijzonder vruchtbaar jaar voor de families Hermans-Lavreysen. Na Kas heeft Fien nu het levenslicht gezien. Proficiat aan Raf en Veronique met de geboorte van hun dochtertje !

Planet Perth !

2007-03-07T18:48:00.000-08:00

Qantas vlucht 589 heeft mij van kust doen veranderen (en van lief ... graptje). Western Australia is de staat, Perth de stad. De afstand van Brisbane (East Coast) naar Perth (West Coast) is per trein : 4469 km ! Hermanski is via het luchtruim in Perth terechtgekomen.

Het stadscentrum is vergelijkbaar met dat van Brisbane : een handvol wolkenkrabbers, een rivier (the Swan river) en shoppingcentra geklemd tussen een twee- à drietal parallel lopende winkelstraten. In zo'n shoppingscentrum is er meestal een foodcourt. Op de court (let's play ball) wordt de populairste sport ter wereld beoefend en dat is : 'eten naar binnen spelen'. Aan de zijkant van de court zijn er dan ook foodkraampjes die de spelers van voedsel voorzien (dat gaat van Chinees over Vietnamees, Japanees, Indiaans, Maleysisch,Thais tot Italiaans).

Brisbane en Perth doen Hermanski een beetje Hollands aan. Het betere Eindhovengevoel, zeg maar. Moderne gebouwen, winkelcentra, musea en sportcomplexen. Alles netjes ontworpen en gepland voor de 21ste eeuwse wereldburger. Maar deze perfect geplande stadscentra , met hun betonnen torens op een dambord stratenpatroon, doen een beetje zielloos aan ... Gelukkig is er de internationale mensenmix die kleur geeft aan de Australische steden.

Qua ruimtelijke ordening heeft Hermanski het als rechtgeaarde Belg meer voor de georganiseerde chaos van een Belgische stad. De keikopjes, de verborgen hoekjes en kantjes, de kleine straatjes die zich een weg slingeren door de stadsjungle.
Steden als Brussel, Gent of Antwerpen ... steden die geschiedenis uitademen. Steden waarin je kan verloren lopen, steden die tegelijkertijd charmeren, choqueren, inspireren, verrassen. Steden waar geen masterplan achterzit, steden met een vrolijke afdronk, steden die feesten, die leven. Kortom de charme van een Belgische stad.

Voordat Hermanski overdreven nostalgisch wordt, reizen we terug naar het zuidelijk halfrond. Want ik ben hier in Perth in het 'historische' gedeelte terecht gekomen. Het havenstadje Fremantle (spreek uit Free-mantle) vormt nu het decor van mijn blogstory. Het stadje ligt op een dik half uur rijden (per trein) van Perth city. 'Het leven in Fremantle zoals het is' ... dat zijn zonnebloemen, hippies, bohemiens, peperkoekenhuisjes met veranda's waar buren in hun relaxzetels roddels uitwisselen en kleinkinderen hun grootouders entertainen ...

Hermanski verblijft bij een 55jarige dame, Linnea, die gescheiden is van haar man, een piloot. Toen ze nog getrouwd was, volgde ze haar piloot op zijn omzwervingen (van Maleisië over Mexico, Thailand tot Alaska toe). Ze heeft één zoon die in de plaatselijke brouwerij pr-man is, het biermerk = "Little creatures". Verdere huisgenoten zijn de kat, Fluff, en een hond, Dandy, die je aankijkt met een "I know what you did last summer" blik in zijn ogen.
Fremantle bevalt mij wel. Er hangt een relaxe hippie atmosfeer in de lucht. Veel mensen uit Perth komen naar dit kuststadje afgezakt om in de restaurants en bars een terrasje mee te pikken.

Honey mountain.

2007-02-25T20:16:00.000-08:00

Hermanski heeft op Mount Coot-tha (Place of honey) even de tijd genomen voor wat in honing gedrenkte overpeinzingen. Vanaf deze 287 meter hoge heuvel, heb je een ander perspectief over Brisbane, de stad waarin Hermanski vier weken geleefd heeft. De wolkenkrabbers lijken vanop dit uitkijkpunt niet groter dan luciferdoosjes en de rivier wordt een Brisbane beekje.

Het uitzicht op Mount Coot-tha geeft een heel ander gevoel dan wanneer je door Queen street mall loopt, Brisbanes' winkel- wandelstraat, waar de mensen zich als mieren tussen de immense wolkenkrabbers voortbewegen. Wat opvalt is dat de meeste mensen niet wandelen, maar snelwandelen, op weg naar een denkbeeldige finish. Vanaf het moment dat je 's morgens uit de bus stapt wordt je meegezogen in deze stroom, je steekt vanzelf een tandje bij.

Al wandelend aan hoge snelheid op het voetpad moet je de lokale 'verkeersregels' in acht nemen, anders kom je onvermijdelijk in botsing met een tegenligger. De Aussies wandelen namelijk zoals ze rijden. Dit wil zeggen dat je een tegenligger aan de linkerkant moet kruisen. Al kan je hier als Belg natuurlijk ook gebruik van maken, om een 'ontmoeting' met een 'saucy' vrouwelijke tegenligger te bespoedigen.

De Embassy school waar ik iedere weekdag Engelse les volg, ligt in putteke centrum. Ik heb weer een wereldreis in mijn klas kunnen maken : Argentinië, Chili, Zweden, Colombia, Brazilië, Japan, Zuid-Korea, Frankrijk ... en België.

De tweevoeter uit Belgenland was 'Dennis uit Schoten', het was raar om na twee maanden Engels, weer eens Nederlands te spreken. Het was alsof ik iemand anders hoorde praten, zeer raar gevoel. Dennis heeft zoals iedere Antwerpenaar een beetje te veel spraakwater gedronken ...

Hermanski is samen met hem naar de hockey-wedstrijd : 'Australië-Nederland' gaan kijken. Dennis is een hockey-speler en hij is hier in Brisbane lid van het plaatselijke hockey-team. Na afloop van de wedstrijd sprak Dennis een willekeurige Oranje supporter aan, of hij ons niet een lift naar het station kon geven. De Nederlandse supporter stemde toe. Het bleek een ingeweken Hollander te zijn die al 50 jaar in Australië woonde. Onze 'taxichauffeur' was op 20 jarige leeftijd vanuit Enschede naar Australië geimmigreerd en hij sprak dan ook Hollands met een Engels accent. Ter afscheid voorspelde de Oranje supporter Dennis een gouden toekomst, vanwege zijn spraakwaterval ...

Naast le petit Belge, deed een andere student mij terug aan België denken : José uit Argentinië. José is namelijk een Gabriel Rios look-a-like. Hij werd door de vrouwelijke studenten dan ook als "very cute" bestempeld. Een andere Zuid-Amerikaan, Antonio uit Santiago de Chili, heeft Hermanski een interessant weetje aan de hand gedaan. Hij gebruikte Brisbanes' Treasury Casino niet als gokpaleis maar als wisselkantoor. Antonio is een ervaren wereldreiziger en volgens hem is het casino de beste plaats om je geld tegen de voordeligste koersen om te wisselen.

Ik heb in Brisbane afscheid genomen van de Japanse Erina. Samen met haar vriendin Vivi zijn we naar het pretpark Dreamworld gegaan om ons onder te dompelen in een fantasiewereld. Waarna we de 'giant drop' gebruikte, om ons uit de droomwereld wakker te schudden.

De 'giant drop' is een 120 meter hoge vrije val, tegen een snelheid van 135km/h. In 90 seconden word je naar boven gehesen, waar je een prachtig uitzicht hebt over de Gold Coast, zo zie je onder andere Surfer's Paradise (=soort Benidorm). Daarna volgt er een vrije val van 5 seconden ... die 5 seconden lijken echter eindeloos te duren. Om kort te gaan, Hermanski is still very much alive, maar er is toch een bedrag met zes nullen nodig (en ergens een 1 aan het begin) ... voordat ze Hermanski een tweede maal op de 'Gigantische vrije val' krijgen ...

Lucky Luke !

2007-02-18T21:16:00.000-08:00

Hermanski is op daguitstap geweest naar Noosa. Noosa-sur-mer ligt aan de Sunshine Coast op een kleine 2 uur rijden van Brisbane (richting Japan). Als ik zeg dat :"Lucky Luke sneller schiet dan zijn noosa", dan kan u de betekenis van noosa in de taal van de aboriginals al raden. In de heuvels rond het kuststadje leven veel mensen in een hippie-state-of-mind. Hippies moeten ook hun kost verdienen, ze doen dat door op de Eumundi markt allerlei producten te verkopen van soulfood over schilderkunst tot een ritje op een woestijnschip.

Na de tussenstop op de markt reden we verder naar Noosa beach, in een minibus met aan boord 16 aardbewoners (en een verdwaald marsmannetje). Tussen de 16 mensen zat er 1 koppeltje, 1 gids en 12 ladies ... met daartussen onze 'Lucky Luke' Hermanski. 1 mannetje omringd door 12 vrouwtjes, in het dierenrijk zouden ze het een interessant biologisch experiment noemen.

Noosa ligt aan de monding van de Noosa river, waar het ondiepe rivierwater en goudgele zandbanken als een waaier uitmonden in de Stille oceaan. Op het ondiepe water van de rivier liggen woonboten die je kan huren als vakantiewoning. Het wateroppervlak is dankzij de Tea-trees (bomen die via hun wortels het water een theekleur geven) een perfecte spiegel voor het zonlicht. Dit maakt van de Noosa river een perfecte plaats voor reflecties van geest en zonnestralen.

Na de reflectie was het tijd voor actie. Bodyboarden op de perfecte golven. Wat een gevoel, gedragen worden door de golven ... Jezelf lanceren in de brekende golf, geeft voor mij dezelfde sensatie als het opstijgen in een straalvliegtuig. De plotselinge versnelling die je voelt als een golf je 'catched' ... is hetzelfde gevoel van versnelling, de duw in de rug, die je voelt tijdens het versnellen van een opstijgend vliegtuig.

Na het bodyboarden, heb ik een spelletje touch-football gespeeld met de 12 dames. Vervolgens stond er een wandeltocht in het nationaal park van Noosa op het menu. Langs het pad hing er een wilde koala (wat was hij wild) in een boom te bengelen. Als aflsluiter even een quizvraagje opwerpen :"Welke zin spreekt een gemiddelde surfbabe uit wanneer ze een koala of een Hermanski ziet ?" Inderdaad, u had het bij het rechte eind ... ze roept "Ooh look, he's so cute !"

Scooby-Doo, where are you ?

2007-02-12T19:49:00.000-08:00

De mantra :"Let us pray for rain" heeft zijn werk gedaan. Na een kurkdroog 3 wekelijks verblijf in Brisbane gingen de hemelsluizen open. Net op het moment dat Hermanski op weg was voor een tweedaagse trip naar Moreton Island. Het eiland ligt 35 km van Brisbanes' stadscentrum verwijderd. Per ferry baanden we ons een weg door het regengordijn, dat miraculeus openging wanneer het tweede grootste zandeiland ter wereld in zicht kwam.

Op het programma stond zandboarden, snorkelen in de 'blue lagoon', wilde dolfijnen voederen en ongeneerd relaxen. Per 4x4 reden we recht van de ferry het strand op, aan boord : 1 Australische gids, 1 Brit, 1 Italiaanse deerne, 3 Duitsers, 2 vrolijke Fransen, 2 Koreaanse ladies en 1 Hermanski. Jawel, 11 mensen in een 4x4 het kan !

Het eiland is een nationaal park zonder verharde wegen, als alternatief is er het strand en zandweggetjes door het bos om op te rijden. Vanwege het natte zand was zandboarden uitgesloten, als magere troost doorkruisten we het eiland op de tonen van Snow Patrol. Met een 4x4 over het strand racen is leuk, maar na een uurtje schudden voor gebruik was het tijd voor iets anders. In dit geval wilde dolfijnen en zeeschilpadden gadeslaan. Nadat we flipper in de golven hadden zien dartelen, kregen we de blue lagoon (= zoetwatermeer) voorgeschoteld, dat voor de gelegenheid de grijze kleur van de wolken weerkaatste in plaats van een hemelsblauwe lucht.

Foto : Tangalooma resort

Een uurtje later lagen 2 Koreaanse ladies en 1 Hermanski in hun hotelkamer uit te blazen. Maar niet voor lang want het Tangalooma resort dat eenzaam op het overige onbewoonde eiland ligt, heeft als topattractie wilde dolfijnen visjes voeren. De wilde dolfijnen komen iedere avond naar de pier voor het hotel gezwommen (ze worden hiervoor betaald). Dolfijnen voederen dat klinkt wow, maar je mag ze niet aanraken. De dolfijn daarentegen mag wel zijn tanden in uw hand zetten, terwijl u nietsvermoedend de vis aanreikt. Wat het meeste indruk maakte, was de dolfijnen zelf achter hun dagschotel zien jagen. Prachtig om te zien hoe ze op een speelse manier een vis naar de eeuwige jachtvelden helpen.

Na een vuurwerkloze nacht was het de volgende dag zandboardingtime ! De hemelsblauwe lucht was weer op de afspraak, en het kwik ging richting 30 graden. In de 'desert' een soort van Lommelse sahara in bosrijk gebied kan je van 60m hoge duinen naar onder roetsjen. 4 minuten naar boven klimmen voor 6 seconden fun op een 'hoogtechnologische' spaanderplaat.

Het antwoord op de vraag ... Scooby-Doo, where are you ? ... is Moreton Island. In 2002 werd hier namelijk de Scooby-Doo film 'Spooky Island' opgenomen. Als u zich afvraagt wat Scooby dezer dagen allemaal uitspookt, moet u maar eens een kijkje gaan nemen op Spooky Island.

Get your game on !

2007-02-07T20:11:00.000-08:00

***

A goalkeeper is
a lone eagle,
a man of mystery,
the last defender.
Less the keeper of a goal,
than the keeper of a dream.

***

Onze man of mystery, ex-keeper Hermanski, is in het Suncorp stadion van Brisbane een voetbalmatch gaan bijwonen : the Queensland Roar vs Sydney FC. Roar komt van de brullende leeuw die op de Queensland shirts geprint staat. 32.000 Toeschouwers zagen de Roar 1-1 gelijk spelen tegen Sydney FC in een wedstrijd waarin elke actie in mijn hoofd becommentarieerd werd met het zinnetje "mmm Dit kan beter". Frank Farina, ex-Club Brugge spits, is de trainer van de thuisploeg. Hermanski heeft hem het volgende tactisch advies gegeven : "In voetbal is het simpel : je bent op tijd of je bent te laat. Als je te laat bent, moet je zorgen dat je op tijd vertrekt". Die van Queensland vertrokken dus 'way too late' ... het leek wel cafévoetbal. Het enige verschil was dat deze spelers "alcoholintoxicatie" niet konden inroepen als excuus voor hun trage startsnelheid. ;-)

De arbitraire leiding floot volgens het boekske en niet volgens de geest van de wedstrijd (ik heb ze dan ook het nummer van referee Peter Hellinx doorgegeven ... cause this man knows how to blow the whistle ;-). De 1-1 eindstand had tot gevolg dat Sydney de eindrondes behaalde, waar het met 3 andere teams gaat uitmaken wie de kersverse kampioen van Australië zal worden. Er spelen trouwens maar 8 teams in de eerste klasse, waarvan er nog ééntje geleend is uit het land van de kiwi's, Nieuw-Zeeland.

Australia Day

2007-02-04T18:27:00.000-08:00

26 januari is Australië dag. Een dag waarop de nationale gevoelens aangezwengeld worden met muziek, dans en kangeroes. Wat wordt er gevierd ? 'Well, Australia Day celebrates the occasion on which Australians first lit a barbie and cracked open a beer !' (barbie is niet Ken's vriendinnetje, maar de barbecue in Aussie Engels)

Voor Pietje Precies is er echter volgende verklaring ... op 26 januari 1788 landde de First Fleet in Sydney Cove en stichtte daar de staat New South Wales (the first state, kun je vandaag nog lezen op de nummerplaten van de Sydneysiders).

In Brisbane moet je op South Bank zijn als je 'Australia Day' wil meevieren. South Bank is een soort van promenade langs de Brisbane River met veel bloemen, bars, restaurants, cinema's, musea en een artificieel strand met echt zand waar de beach boys vanuit het zwembad een zicht hebben op de wolkenkrabbers van hun zakenvrouw (feministisch graptje).

Op 26 januari is het dus feest op South Bank met concerten, slentermarkten, te veel volk en een knallend vuurwerk.

Hermanski heeft Australia Day in stijl gevierd. Eerst heeft hij Eni-Kijong mee op een cruise genomen richting Brisbane casino. In het Treasury casino kwam Hermanski erachter dat de echte schat langs hem liep. Om de rest van de avond een beetje 'smooth' te laten verlopen, bestelde Hermanski 2 Panama Passion smoothies aan de Oasis bar. Waarna de avond eindigde met vuurwerk 'op' en naast de Victoria Bridge.

The Sunshine State

2007-01-26T22:48:00.000-08:00

Jawel Hermanski zit in Queensland, de Sunshine State, waar ironisch genoeg de parochianen naar de kerk worden gelokt met de slogan : "Let us pray for rain !".

Brisbane (op een dik uur vliegen van Sydney, richting evenaar) is voor 4 weken mijn thuisbasis. Ik verblijf hier bij James (52), Debbie (45) en dochter Heidi (20). De familie heeft ook nog twee dames uit Pusan, Zuid-Korea te gast, de studenten Eni-Kijong en Ji-Huan.

Er stonden mij hier de eerste dag al twee verrassingen te wachten. De familie dankt God de Vader voor de heerlijke spijzen (terwijl ik mijn schietgebedje prevel :"Lord have mercy, Hermanski is the king). Na het danken voor de spijzen verandert de king-size eettafel, hocus pocus, in een ping pongtafel. Waarna er een partijtje België vs Zuid-Korea gespeeld kan worden. En inderdaad, Hermanski is the king of ping pong.

Volgens de Australische Flair (het vrouwenblad) zijn de hersengymnastiekmiddelen bij uitstek een nieuwe taal leren of tafeltennis spelen. Het toeval wil dat ik nu beiden combineer : 'ping pong op Engelse wijze.'
De Koreaanse Eni-Kijong entertaint mij iedere morgen tijdens onze busrit naar de city. Zij is het beste middel tegen een ochtendhumeur. Ze brengt mij aan het lachen met haar grappige accent en Koreaanse logica. In de bus zegt ze diep filosofische dingen zoals :" My handbag is a playground" oftewel "Mijn sacoche is een speeltuin".

Ze heeft een T-shirt met de slogan 'be happy' en ze vertelde me dat ze iedere dag in haar dagboek schreef :'Wonderful, fantastic, magnificent day' of een variatie op dat thema. Dat klinkt misschien een beetje cheesy, maar dat brengt ons naadloos naar de cheesecake anekdote.

Eni-Kijong wou na het eten van zo'n cheesecake, de schuldgevoelens, na het binnenspelen van zo'n caloriebom, eraf gaan joggen. Debbie de hostmoeder vond het veiliger dat ze in onze straat bleef, dit is een 50 meter lange doodlopende straat. Eni Kijong vroeg of ze zichzelf dan op repeat moest zetten, zoals een mp3-nummer, de straat op en neer lopend. Hermanski lag strike en de Ipod generatie heeft er weer een uitdrukking bij :" To put yourself on repeat". Dus u weet wat u moet doen, zet uzelf eens op repeat voor de verandering ;-)

Kas !

2007-01-26T22:41:00.000-08:00

Langs deze weg, ietsje sneller dan een intercontinentale vlucht, wil ik Mario en Riet proficiat wensen met de geboorte van hun zoontje Kas. De eerste foto's van dit ferme ventje, zijn al intergalactisch de wereld rond gegaan.

Sydney ready, set, go !

2007-01-19T19:57:00.000-08:00

Sydney is als een bulderende, bruisende bergrivier. Hermanski is er met zijn rubberbootje ingesprongen voor een zinderende tocht op het ritme van de stad. Twee maanden, twee homestays verder, wacht de derde homestay in Brisbane. Terwijl ze mijn rubberbootje op het vliegtuig hijsen, neem ik even de tijd voor een terugblik.

Sydney in een notendop : driebaansexpreswegen, surfshops, overluifelde winkelpaden, yummie wereldkeuken, smeedijzeren balkonnekes, een vrachtwagenlading internationale studenten, ferry vistas, vuurwerk, cricketvelden, terrasjescultuur ... dit alles in een prachtige natuurlijke haven met kliffen, maanvormige stranden en baaien.

Het centrum van de stad is redelijk compact, maar de wijken daarbuiten hebben allen hun charmes met gezellige parken, restaurants, shops à volonté, dit alles overgoten met de relaxe surf- en beachcultuur. Enkele aanraders zijn Paddington, Darlinghurst, Bondi Junction, Surrey Hills, Coogee, Manly beach, Watsons point ...

Allemaal positief, dat kan toch niet ? Inderdaad, Sydney is Utopia niet ...

Toen er in de Engelse les als quizvraag het volgende gevraagd werd :"Welke stad heeft als bijnaam de windy city ?". Werd er in koor 'Sydney' geroepen. Fout : het is Chicago. Maar op het Zuidelijk halfrond verdient Sydney zeker deze titel. Windstil in Sydney ... ik moet het nog meemaken. Maar zoals Johan Cruijff zegt : "Ieder nadeel heb zijn voordeel." Het babydoll kleedje is hier momenteel 'het' kledingsstuk om in gezien te worden. Een babydoll in combinatie met felle windvlagen heeft als gevolg dat talloze dames, à-la-Marilyn-Monroe, hun kleedje onder controle proberen te houden.

Een ander weerkundig nadeel : de Australische zon brandt als nergens anders. Reden : het gat in de ozonlaag laat extra UV stralen door. Zelfs als het bewolkt is, kan je serieus verbrand thuiskomen. De stranden liggen dan ook vol met gekookte kreeften, de lokale oude van dagen zijn serieus verrimpeld en veel jonge mensen staan vol moedervlekken. De standaard beschermingsfactor is 30. Het zonlicht is ook veel helderder, vandaar dat bijna iedereen hier cool loopt te wezen met de laatste nieuwe zonnebril van Georgio, Louis of couturier Hermanski op z'n neus. Vanwege de felle zon is schaduwlopen een favoriet tijdverdrijf van de gemiddelde Aussie. Als je op een bus staat te wachten zoeken de mensen elk schaduwrijk stukje asfalt op. Het is 's morgens dan ook vechten voor een streepje schaduw van een bus- of lantaarnpaal.

(foto : the shadow seekers)

De combinatie cruisende ferries, surfende golfen, taterende terrasjes, fotogenieke strandladies en de internationale keuken ... maken van Sydney een lekker hapje. Samen met Barcelona is Sydney één van Hermanski's favoriete steden. Om te besluiten nog een feestelijke one-liner :

The best thing about Sydney is ... It's ready when you are !

De Siberische kat.

2007-01-19T19:50:00.000-08:00

Erina uit Hokaido is gaan vliegen, niet met het sushi vliegtuig naar Japan, maar naar de Gold Coast op een uurtje rijden van Brisbane. Tegen april moet ze terug in Japan zijn, want dan begint het Japanse schooljaar. In Hokaido is het trouwens ook warmer dan een normale winter. God is blijkbaar wereldwijd met de thermostaatknop aan het spelen.

Dankzij Erina heb ik nu het eerste-hulp-pakket-Japans-voor-backpackers onder de knie. Ik kan nu in het Japans het volgende declameren : "Heeft u een momentje, ik ben bekaf, ik heb grote honger en ik hou van jou ..."

De ideale pick-up line voor een citytrip naar Tokyo.

Dima de Rus blijft nog een week in Sydney en vertrekt dan terug richting Siberisch vriesvak. Dima heeft mij de toeristische hotspots van Rusland diets gemaakt. Zo is het Bajkalmeer een aanrader. Volgens Dima kan je tot een diepte van 40 m de vissen zien rondzwemmen, zo helder is het water. Al weet ik niet of er een vis is, die dit wil demonstreren. Hoe diep zwemt de gemiddelde vis ?

Verdere toeristische aanraders zijn Jalta, Moskou, Sint-Petersburg en Vladivostok, aldus Dima. In de zomer kan het in Siberië trouwens 40 graden warm worden. Een ander interessant weetje over Siberië zijn de oorloze katten. De Siberische kat verliest namelijk zijn oren doordat ze er in de winter simpelweg afvriezen. Een cadeautip voor de kattenliefhebbers ... stuur misschien wat kattenoorverwarmers naar Siberië ;-)

Catch a ferry !

2007-01-17T20:31:00.000-08:00

"If you can't catch a beautiful Brazilian girl, catch a ferry instead !" Vers 2 Regel 1 uit Hermanski's versierbijbel (nu toe aan zijn 2de druk).

The place to be to catch a ferry is Circular Quay, dat als een bijenkorf tussen Harbour Bridge en het Opera House geprangt ligt. Naar deze haven in hartje centrum komen dagelijks de afgeladen ferries als bijen aangezoemd.

(foto : Circular Quay)

De ferry die het verst richting oceaan gaat, heeft als bestemming Manly (in 30 min). Als u zo ver mogelijk richting binnenland wilt, neemt u de ferry met bestemming Parramatta (60 min met rivercat).

Richting Parramatta kom je langs het Olympisch park en vervolgens wordt de rivier smaller, niet breder dan het kanaal Dessel-Retie. In Parramatta zelf is niet veel meer te zien dan wat grijze kantoorgebouwen, maar de plaats heeft wel een symbolische betekenis. Vele arme immigranten beginnen hier aan hun 'Australian dream' richting oceaanmonding, waar voor de happy few een villa met zeezicht, zwembad en bikini babe ligt te wachten. De Australian dream volgt als het ware de stroom van de rivier.

De ferry met de grootste capaciteit is die naar Manly. Duizenden toeristen springen bij zonnig weer op de ferry voor een dagje-aan-zee met fish and chips. In de omgekeerde richting vertrekken iedere werkdag duizenden forenzen uit Noord-Sydney naar hun werk in Sydneys' central business district. Tussen die forenzen in driedelig pak torent iedere schooldag Hermanski uit, in zijn bermuda-T-shirt-sletskes ensemble.

Wat is er mooier dan met de ferry naar school te cruisen. Gewoon op de bankjes op de voorsteven gaan zitten en het schouwspel aan u voorbij laten trekken. In iedere bocht van de haven wordt er een tipje van Sydneys' skyline gelicht.

Eerst krijg je een blik op Hermanski's eigenste strand Balmoral beach, met Awaba street op de achtergrond. Als eerste herkenningspunt van Sydneys' skyline zie je de Sydney tower boven de heuveltoppen verschijnen. Vervolgens vaar je verder tussen de vele plezierjachten : de speedbootjes, zeiljachten en rubberbootjes die tussen elkaar laveren als een gigantisch waterballet. De natuurlijke begroeiing van de oeverheuvels maakt plaats voor de 'million dollar mansions', die vervolgens plaats moeten maken voor de billion dollar wolkenkrabbers.

Als pièce de résistance verschijnt uiteindelijk het wereldberoemde Opera House en de Harbour bridge ... en worden de kodakskes bovengehaald voor een kijk-ik-was-in-Sydney snapshot !

Cricket on the wicket

2007-01-12T20:08:00.000-08:00

Cricket moet zowat de saaiste sport ter wereld zijn en de Australiërs zijn er dol op. Ze spelen cricket in het park, op het strand, in de tuin, in de slaapkamer en cricket op een wicket.

Sinds ik in Australië ben is cricket 'the talk of the day' want Australië speelde de Ashes series tegen Engeland. Dit is een jaarlijkse traditie sinds langgeleden. De 2006-2007 serie startte op 23 november en eindigde op 5 januari en bracht de cricketers van Brisbane over Adelaide, Perth, Melbourne tot Sydney. De Aussies hebben de Engelsen met vijf nul in de pan gehakt. Nu moet je weten dat één westrijd over een periode van vijf à zes dagen gespreid wordt. Doe dat dus maal vijf. De cricket commentatoren moeten dan ook een hoog Frank Raes gehalte hebben om de wedstrijden 'deskundig' met onzin vol te lullen.

Het spelletje zelf bestaat uit een pitcher die komt aangelopen, vervolgens met veel show de bal gooit naar de batsman die een gigantische chopstick vastheeft waarmee hij het balletje een ferme zwieper geeft. Dat is het zowat. Om een cricketuitzending een beetje boeiend te houden worden dan ook alle truken van de foor toegepast : eindeloze vertraagde weergaven uit alle mogelijke hoeken en om de vijf minuten een reclameblok dat boeiender is dan de wedstrijd zelf.

De spelers doen ook hun duit in het zakje om de aandacht van het saaie spelletje te houden. Zo wordt elk punt op een theatrale wijze gevierd. Of ze vallen zelf op, zo is er een speler met rastas die zijn lippen op pipo de clownwijze voorzien heeft van zonnecrème. Het is net alsof Krusty de clown de ballen gooit, wat de slow motion scènes dan weer visueel aantrekkelijk maakt.

Eén criket speler steekt deze geschminkte pipo naar de kroon : bad boy Shane Warne. Shane Warne is bigger than the game. Iedereen kent hem ! The world according to Warnie is grotendeels gebaseerd op ... snelle auto's, snelle vrouwen en snelle hamburgers ... waarschijnlijk ter compensatie van het tergend trage ritme van een cricketmatch.

Ik ga hier vanavond de Shane Warne, die ergens diep in mij verborgen ligt, loslaten op het Braziliaanse openluchtfestival in Domain park. Op de ritmes van de samba, ga ik mijn nieuwjaarswensen verzilveren !

Sydney on fire !

2007-01-12T19:36:00.000-08:00

Sydney is er ieder jaar weer als de kippen bij om het nieuwe jaar te vieren. Om dit feit een beetje mediageniek in beeld te brengen, wordt er jaarlijks een klein fortuin aan vuurwerkbommetjes de lucht ingeschoten (4 miljoen AUD).

U zag het hoogtepunt -de Harbour Bridge in lichterlaaie- waarschijnlijk op het journaal. Hermanski zag de rest van de show. De vraag die nu op uw lippen ligt te branden ... "Hoe was het ?" ... zal ik snel even blussen. Het was een fabuleus, fascinerend, feestelijk ... funky vuurwerk. Woorden die met een f beginnen schieten mij tekort om het te beschrijven. Maar het was vooral te kort !

Slechts 15 minuten duurde de vuurwerkshow ! Vierhonderdduizend toeschouwers op het water en daarrond verdienen een spektakel van minstens een half uur. Volgend jaar 8 miljoen Aussie dollars de lucht in !

Happy 2007 !

2007-01-01T00:00:00.000-08:00

Mijn beste wensen voor 2007 aan alle bloglezers ...
Hermanski wenst zichzelf een Braziliaans, Colombiaans, Chileens, Koreaans, Chinees, Japans, Spaans, Zweeds en Australisch lief toe ! (liefst in die volgorde ;-)

Summer summer ... summertime !

2006-12-29T20:05:00.000-08:00

Hermanski moet zeggen dat hij jaloers is op Zak en Max, opgroeien in een stad als Sydney dat is redelijk fantastisch. Na een dagje op de schoolbanken de bus opspringen en vervolgens met surfboard onder de arm richting het strand. Keuze genoeg : het wereldberoemde Bondi beach (spreek uit Bond-eye), Maroubra, Freshwater, Manly, Curl Curl, Dee Why, Avalon, Whale beach, Coogee ... voor ieder wat wils (zo is Whale beach een ideale lokatie voor de weight watchers club, terwijl de hippe jeugd dan weer kiest voor Bondi of Coogee spreek uit Koetsjie) Coogee is mijn favoriet omdat het zo lekker klinkt ! I'm going to Coogee ... bro !

Australiërs zijn een volk van sport, barbecue en strandleven ... Liefst alledrie gecombineerd, zo is er op praktisch ieder strand een barbecue area volledig uitgerust met elektrische barbecues en eethutjes. Australië dat is ook het land van de sportfanaten. Overal op de stranden zie je ze in actie ... al surfend, cricket spelend, kitesurfend, beachvolleyballend (snapshot : profbeachvolleyballer op Manly Beach).

Mijn school heeft op dit fotogenieke strand (Bronte Beach) een barbecue georganiseerd. Kwestie van ons een beetje in de Australische cultuur in te leven. No worries mate ... Aan de rand van de stranden zijn er ook altijd gezellige bistro's met open ramen waar je rustig een biertje kan drinken (ook een lokale sport) ondertussen de passerende homo sapiens aangapend.

Zoals bovenstaande surfboy en onderstaande Miss Australië ...

Voordat u gaat wegdromen bij al deze zomerse beelden ... wil ik u toch weer met beide benen in de realiteit brengen. Er is weer een jaartje voorbij. Hermanski gaat 2006 iets sneller uitwuiven, want de klok loopt hier in Sydney 10 uur voor op Europa. Tijd is dus relatief, dit heeft zo zijn voordelen. De feestneuzen onder jullie kunnen dus de champagne twee maal laten knallen, één keer voor het Australische nieuwjaar om 14 uur en één keer voor het Europese ...

Sydney-Hobart

2006-12-29T20:03:00.000-08:00

De befaamde zeilrace Sydney-Hobart gaat traditioneel op Boxing Day van start. Boxing Day is tweede kerstdag en wordt zo genoemd omdat er na een vredige kerstdag, de volgende dag weer lustig op losgemept kan worden (graptje, surf maar op de internetwaves voor de echte verklaring ).

Boxing Day is ook de start van de solden in Australië, voor de Gucci winkel stond er een Chinese muur van 50 meter te wachten om binnen te stormen. Chinezen houden blijkbaar wel van Gucci-kleren (misschien uit bijgeloof omdat het klinkt als good Chi).

Hermanski liet de Chinese muur voor wat hij was, en stapte op de bus richting Watsons bay om de zeilrace te bekijken (op onderstaand kaartje zie je Watsons bay net boven Port Jackson liggen). De busrit ging tergend traag omdat iedereen blijkbaar Watsons bay had uitgekozen om de race te volgen. Ik kon gelukkig vanuit de rijdende bus af en toe een glimp opvangen van de in het havenwater zeilende meute.

Op het moment dat ik mijn bestemming bereikte, hadden de jachten al het ruime sop gekozen, daarbij de North (Manly) en de South head (Watsons Bay) achter zich latend (zie kaartje). Dit zijn de twee kliffen die de havenmonding van Sydney vormen. Tussen de twee kliffen bevindt zich een watermassa van 1,5 km lengte.

Gelukkig zeilden de deelnemers rond Watsons bay richting Hobart, Tasmanië, zodat ik aan de andere kant van de kliffen nog een goed zicht had op de racende jachten. Er zat trouwens ook een Nederlandse boot tussen. De keesbollekes lagen aan de leiding toen plots hun mast afbrak. Wat jammer, nou. Even Apeldoorn bellen.

De Sydney-Hobart zeilrace duurt maar enkele dagen, maar toch heeft de race een mythische weerklank bij zeilers en toeschouwers omdat het woelige weer op de Tasmaanse zee elk jaar weer voor spektakel zorgt.

Tijdens de race van 1998 ging het behoorlijk mis, de racende boten kwamen terecht in een storm met orkaankracht. Van de 115 gestarte boten bereikten er maar 44 de finish in Hobart, vijf boten zonken en zes mensen kwamen om het leven. Het boek dat deze tragische editie beschrijft, heb ik een jaartje geleden gelezen en ik moet zeggen dat het leest als een trein.

Nadat de zeiljachten uit het zicht verdwenen waren, zijn we naar onderstaand park in Watsons bay gegaan op 11 km afstand van de wolkenkrabbers van downtown Sydney. Het zicht is adembenemend, net alsof je in een filmdecor zit (alleen de sexy vrouwelijke moviestars waren niet op de afspraak). De skyline verschijnt als een fata morgana aan de horizon ... en een stemmetje in je hoofd vraagt zich af : "Is this the real life or is this just fantasy ..."

De race werd 2 dagen later gewonnen door het zeiljacht 'Wild Oats'.

Jingle Bells

2006-12-28T15:38:00.000-08:00

Kerstmis is routine.
Kerstdiner, kerstpakjes, kerstboompjes en de kerstman met zijn kompaan feestneus Rudolph. Hoe doorbreek je deze routine ? Wel neem dezelfde ingrediënten maar doe er in plaats van een wintersausje een zomerdressing over. Het resultaat is een ... gastronomische cultuurshock.

Jingle Bells door de straten horen galmen bij 25 graden celsius daar word Hermanski wild van ! Kerstmis in de zomer dat werkt gewoonweg niet, geef mij dan maar 'good old' Belgisch winterweer. Maar goed, ik heb het overleefd.

Ik heb mijn Aussie kerst samen met mijn gastgezin doorgebracht. Het begon met een kerstlunch, de eerste keer in mijn leven dat ik buiten op het terras een kerstdiner voorgeschoteld kreeg. Ik heb het mij laten smaken in het gezelschap van de medestudenten Erina en Dima, de kids Zak en Max en de vrouw des huizes Zammie. Zammie is gescheiden van haar man en ik moet zeggen dat ze een vrouw met een gebruiksaanwijzing is. Die gebruiksaanwijzing is in het Russisch opgesteld, want ik kan niet echt hoogte van haar krijgen (misschien kan Dima mij helpen de handleiding te ontcijferen).

Naast haar, laten we zeggen prettig gestoorde kanten, heeft ze een poetsmanie. Mevrouw Spic en Span gaat hier in huis alles met javel te lijf, ik moet oppassen waar ik tegenleun. Mijn favoriete T-shirt heeft al kennisgemaakt met het bleekwater en ook mijn sokken krijgen psychedelische kleuren. De kids Zak en Max zijn coole gasten met gevoel voor humor (ik zou niet anders durven beweren, want het zijn gespierde rugbyspelers).

Na de lunch ben ik met Dima naar het strand gespurt voor een kerstplons in het oceaanwater. Het strand liep vol met mensen in kerstmuts en one piece bikini ...

Berichtje voor de familie, vrienden en vrouwelijke fans : "Bedankt voor al de hartverwarmende kerstwensen uit het verre België ..."

Merry Christmas from surfing Santa !

2006-12-22T20:40:00.000-08:00

I'm a one piece person

2006-12-22T19:58:00.000-08:00

Mijn school in Sydney is als een carrousel waar mensen op en af springen, samen een toertje maken, om daarna weer terug naar afzender gestuurd te worden. Vrijdags zit je nog samen in de klas en de volgende dag zit je klasgenoot weer in Seoel, Zuid-Korea of Lima, Peru.

Maar iedere week komt er ook weer vers bloed met nieuwe verhalen. Zo is er Santiago uit Colombia. Santiago wou in het Engels uitleggen dat hij een man uit een stuk was en zeker geen onbetrouwbare drugsdealer uit Medellin. Maar hij vertaalde deze uitdrukking iets te letterlijk uit het Spaans en zei :"I'm a one piece person". De leraar begreep wat hij wou zeggen maar in het Engels is de uitdrukking :"What you see is what you get". Nu hadden we de week ervoor in de klas geleerd dat een one-piece een bikini uit één stuk is, oftewel een monokini. I'm a one piece person krijgt zo wel een heel andere betekenis.

Van de monokini-lover naar de piramide-man. Klasgenoot Ahmed woont namelijk op één kilometer afstand van de beroemde piramides in Caïro. Hij zei dat ze in het echt veel imposanter lijken dan op foto, wat me logisch lijkt. Hermanski lijkt in het echt ook veel imposanter dan op zijn blogfoto's. Ahmed wou een groot misverstand over Egypte uit de wereld helpen. De meeste mensen denken Egypte : veel zand, veel kamelen = very hot. U dacht fout. Het weer in Caïro is zeer gematigd ... volgens Egyptische normen.

Van de piramides over naar de samba in Brazilië, klasgenoot Frederico woont en werkt als advocaat in Sao Paulo. Een stad waar de hele Australische bevolking in zou passen : om en bij 20 miljoen inwoners. Het resultaat van te veel mensen op een te kleine oppervlakte is een gigantisch verkeersprobleem. Frederico woont op 11 km van zijn werk en hij deed er 1,5 uur over om zijn werk te bereiken. De Braziliaanse weerman had het volgens hem zeer gemakkelijk in de zomer, want elke dag kende hetzelfde weerpatroon. Het weerbericht gaat daar ongeveer zo :"morgenvroeg gaat het kwik van hot hotter naar hottest en in de namiddag krijgen we een fikse stortbui, na de verfrissing gaat het kwik weer richting muy caliente."

De Tsjech Jirzy wist ook iets interessants te vertellen over Tsjechië; kapitaalkrachtige Russen kopen grote stukken grond op in Tsjechisch Bohemen. Na jarenlang onder het communisme door de Russen lastig gevallen te zijn, is het onder het kapitalisme gewoon hetzelfde liedje. Een mooi voorbeeld van 'history repeating'.

North shore vs South shore

2006-12-22T19:41:00.000-08:00

Hermanski heeft één maand van zijn leven in Sydney doorgebracht en hij gaat er nog een maandje bovenop doen. Van Kensington (Zuid-Sydney) verhuis ik naar de andere kant van de Harbour Bridge naar de wijk Mosman op de North shore.

Tijdens mijn trip naar Palm Beach heeft dit landschap mij betoverd. Het doet mij hier een beetje denken aan de Côte d'Azur ergens tussen Nice en Monaco, waar de very rich and famous vanuit hun optrekjes zicht hebben op hun voor anker liggende jachten in het azuurblauwe water.

Mijn straat in Mosman, Awaba street (spreek uit Awobba) ligt als een zadel over de heuvelrug, (rechts op de bovenstaande foto zie je Awaba street liggen) één deel van de straat ligt aan de kant met zicht op de baai en het andere deel van de straat heeft zeezicht op wandelafstand. In dit deel woon ik dus. Met iets minder glimmer maar wel een beetje glamour want de vrouw in mijn homestay is een fashion designer, ze heeft twee zonen Max(15) en Zak(18) .

Er wonen hier nog twee andere studenten : Dima uit Rusland en Erina uit Japan. Dima woont in Siberië, waar de winter momenteel warmer is dan normaal : 18 in plaats van 40 graden onder nul (dat scheelt toch een paar bontmantels). Dima komt hier één maand Engels studeren. Hij werkt in Siberië als ingenieur en zijn specialisatie is glasvlezelkabels. Hij heeft echter een klein probleem, er bestaan geen Russische handleidingen voor glasvezelkabels. Nu weet ik niet of één maand Engels hem veel wijzer gaat maken op het gebied van glasvezeltechnologiejargon.

De andere studente die hier verblijft is Erina uit Japan. Erina woont in Sapporo op het eiland Hokaido, in het noorden van Japan. Ze werkt halftijds in een Japans restaurant : 'the Sushi-Train' genaamd. Het is zo'n restaurant waar de sushi-waggonnetjes tegen hoge snelheid aan uw neus voorbijzoeven. Catch de sushi ... Ze brengt hier iedere avond Japanse gerechten mee, mijn nieuwste ontdekking zijn Shu-cream gebakjes.

Op 5 minuten van mijn homestay ligt Balmoral beach, gewoon uzelf laten uitbollen op Awaba street (stijgings- en dalingspercentage 20%) en je bent er. Volgens designer Valerie Tolosa is Balmoral beach the best kept secret of Sydney. Ik heb gisteren nog in het zoute water van dit geheim rondgezwommen.

Is nice !

2006-12-19T20:23:00.000-08:00

'The youngest director in the Iranian film industry' is in Sydney. Zijn naam is Borma Kazerani. En om Allah-weet-welke-reden is hij in mijn homestay terecht gekomen.

Ik heb hem het koosnaampje 'Mad Mullah' meegegeven, want hij is een beetje een drama queen. De 'Mad Mullah' achtervolgt hier namelijk iedere huisgenoot, gewapend met een paar onleesbare Iraanse filmtijdschriften met zijn foto in. De volgende mantra herhalend :"Look I'm a famous director in Iran, yéeees". Nu zou ik een bekende regisseur niet snel in de Vanity fair zien staan met een foto al poserend onder de douche, maar in Iran moet dat kunnen.

Hij verstaat zo weining Engels dat elk gesprek slapstick wordt. Om zich verstaanbaar te maken heeft hij een zakcomputer die de Engelse vertaling hardop uitspreekt. Waarna hij met een fout accent de computer naspreekt. (hilarisch gewoon)

Mr Kazerani had gedroogd kangeroe- en krokodillenvlees bij zich. Ik heb mijn tanden in de gedroogde krokodil gezet en ik kan u vertellen dat gedroogde krok niet echt een lekker hapje is.

Borna komt in Sydney Engels studeren en daarna wil hij de studierichting 'hoe word ik director in 2 jaar' gaan volgen aan de universiteit van Sydney. Maar hij heeft hier na één week al zoveel heimwee naar zijn thuisland dat ik betwijfel of hij dat gaat volhouden. Om zijn heimwee te verzachten hangt hij hier urenlang intercontinentaal te bellen.

Borna heeft in Iran al enkele films op zijn naam staan, waaronder een film met de nobelprijswinnares Shirin Ebadi. Volgens Borna is zij : "worldfamous in the world", voor Hermanski was ze een 'nobele' onbekende. Met deze film had director Kazerani een prijs gewonnen op het 'wereldberoemde' filmfestival van Kathmandu (ik verzin dit niet).

De filmprijzen van Kathmandu noemen de gouden yakskes. Boran heeft dus thuis in Teheran een gouden yakske op zijn schouw staan ... (graptje)

Ik ga verhuizen naar een homestay dichter bij het strand aan de andere kant van de Harbour bridge. Meer daarover in de volgende aflevering.

Let me entertain you ...

2006-12-19T20:16:00.000-08:00

Ik heb in Sydney het concert van U2 aan mijn neus laten voorbijgaan (het was redelijk uitverkocht). Dat van Robbie Williams, de entertainer in kwestie, heb ik wel kunnen beluisteren. Niet vanuit het Aussie Stadium, waar hij optrad, maar vanuit mijn homestay dat op een steenworp afstand ligt. Robbie Williams world tour 2006 Sydney, Hermanski was erbij op luisterafstand. De bisnummers waren Angels en Rock DJ.

Robbie zingt hier op de avond van een zonnige dag, waarop ik naar Maroubra beach ben gegaan. Er lopen hier veel Jerommekes rond op het strand, waarschijnlijk allemaal footie spelers (=Australische sport : kruising tussen voetbal en rugby)

De surfers liggen bij bosjes in het water te spartelen ... De golven zijn dan ook surfvriendelijk, ook voor niet-surfers, 20 meter meeliften op zo'n megagolf is redelijk verslavend.

Een andere verslaving die ik hier heb opgelopen is Sushi. In elke straat is hier wel een sushi restaurant of take away ... Hermanski kan zelfs al met stokskes de sushi naar binnen spelen. Vely delicious !

Vertigo rising !

2006-12-06T21:17:00.000-08:00

Heeft u zich in een moment van diepe contemplatie al eens afgevraagd hoe Sydney eruit ziet vanop 250m hoogte ?

Ik dacht het niet ... daarom heb ik het maar gedaan in de lift van de Sydney tower. Eénmaal boven heb je de indruk dat je in de cockpit van een gigantische robot zit, die tussen de wolkenkrabbers op stap is (of slaat mijn verbeelding hier op hol).

Het zicht op de havenmonding is een openbaring. Zo zie je waar de oceaan ligt ; als je op de Harbour bridge staat, moet je richting Opera House om het ruime sop op te zoeken. Ik dacht dat het andersom was. Mijn richtingsgevoel heeft hier op het Zuidelijk halfrond blijkbaar een flinke zwieper gekregen.

Sydney tower : facts and fiction
* 300 m boven zeeniveau
* sinds 1981 open voor het publiek (for the average Joe Blow-Jan met de pet)
* 2de hoogste gebouw van Australië
* op 250 m is er een panorama zicht achter glas
* op 260 m kan is er de Skywalk
* Skywalk = à la Hitchcocks Vertigo uw hoogtevrees gaan uittesten in openlucht

* in de Tower wordt er per week 3,5 keer een huwelijksaanzoek gedaan
* het hoogste gebouw in Australië = de Q1 in Surfers Paradise 323m hoog

Botany bay

2006-12-06T21:10:00.000-08:00

Jirzy de Tsjech en Hermanski de Belg zijn in de voetsporen van Captain Cook getreden. Net als Cook hebben we namelijk Botany bay verkend. Cook deed dit in 1770 en hij schreef in zijn logboek dat deze natuurlijke haven een uitstekende plaats was voor een nederzetting.

In 2006 is Botany Bay het eerste stukje Australië waar de meeste toeristen de grond kussen want de Internationale luchthaven Kingsford Smith is hier gevestigd.

De tocht naar Botany Bay vertrok in Maroubra beach. Het strand was op zondagvoormiddag volgelopen met redderkes in spé. De redders van de Surf's up stranden in Sydney werken namelijk op vrijwillige basis en om de lifeguard-aanvoer te verzekeren, moedigen ze jonge gastjes aan om zondags redderke te spelen.

In vol ornaat met roodgele badmuts en de naam van het strand op hun derrière geprint, strijden de verschillende beaches tegen elkaar in de volgende disciplines : zwemmen rond een boei, surfboardraces, zeekajakraces en de macho uithangen.

Met de redderkes achter ons ploeterend in de branding vertrokken wij op onze heroïsche tocht naar Cookland. Over kliffen en dichtbegroeide wandelpaden zochten wij ons een weg ... ondertussen kogels ontwijkend van een nabijgelegen schiet-eens-een-kleiduif-uit-de-lucht-vlakbij-een-wandelpad.

Een containerschip dat de gemeente Mol gestuurd had om mij te bevoorraden, hield ons tijdens de wandeling gezelschap.

Vervolgens moesten we uit onze doppen kijken bij het kruisen van een golfterrein. Niet voor de voorbijzoevende golfballen zoals je zou denken, maar voor de elektrische golfkarretjes die langs alle kanten opdoken.

We hadden wel een ideaal zicht op de golfspelers in actie. Zo passeerden we twee Aussie ladies die zeiden :"Stop for a moment guys, is that a golfclub in your pocket ... or are you just happy to see us", nee ze zeiden, "cause nobody wants to get killed by a golfball".

En wie ben ik om ze ongelijk te geven. Want de eerstvolgende swing van de lady liet de golfbal naar een andere baan vliegen, waar ze waarschijnlijk een nietsvermoedend konijntje buiten westen sloeg ... Golf is a cruel game (if you are a rabbit).

In Botany Bay aangekomen ... zagen we het containerschip van Mol-Millegem de gigantisch baai indraaien.

Palm Beach ....

2006-12-06T21:07:00.000-08:00

Palm Beach dat klinkt chique en dat is het ook. Palm Beach steek zijn tong uit. Het is namelijk gelegen op een uitgerolde landtong of pininsula op anderhalf uur rijden van Sydney.

Het was de eerste keer dat ik over de Harbour Bridge reed richting Noord-Sydney. De North shore is zonder twijfel het meest fotogeniek. De oohs en aahs zijn hier op zijn plaats. Als barricudas (doe de barricuda blik) in een aquarium zagen we door de glaspartijen van de bus de pittoreske baaitjes voorbijglijden.

Al rijdend over 'the pininsula' krijg je een tropisch-eiland-gevoel met rondom de grillige inhammen met dobberende zeilbootjes ... de ideale setting voor een romantisch film.

Volgens Helen (van het gastgezin) strijken hier dan ook geregeld filmploegen neer, voor muziekvideo's en ook uw favoriete soap 'Home and Away' wordt hier ingeblikt.

De sfeer in Palm Beach was erg relaxed. Op een terrasje speelde een orkest Jazzmataz muziek als een ideale soundtrack voor een ontspannen dagje aan zee. In de oceaangolven liet een groepje leerlingsurfers ons zien hoe je synchroon in het water kan tuimelen.

De 'rich and famous' wonen op de plaatselijke kliffen ,waar ze kunnen genieten van ontbijt met zeezicht. Zo heeft Leyton Hewitt (Just do it) hier samen met zijn nieuwe vlam een stulpje gekocht van 5 miljoen Aussie dollars.

Hermanski denkt er ernstig over na om Leytons' buurman te worden ...

Aussie English (no worries mate)

2006-11-30T18:56:00.000-08:00

De bus 303 brengt mij iedere weekdag naar de wijk Darlinghurst. Dit is een bijzonder kleurrijk stadsdeel mede dankzij de grote gay- en lesbian gemeenschap die hier een stekje heeft. Wat heb ik daar te zoeken vraag u zich terecht af ... wel ik zal het maar rechtuit zeggen : ik volg hier een cursus Aussie English (of wat had u gedacht).

Een zeer internationaal gezelschap is in Sydney neergestreken per jetplane om hun Engels wat op te poetsen. Zo is er de bijzonder vrolijke macho Julio uit Spanje, de Braziliaanse schone Marilia, de Columbiaanse modeontwerpster Vanessa, de aan Choki-biscuits verslaafde Swiss-Italian Luca, Paula de Chileense triatlete, Christelle Swiss-French, Alex Russian-German, Jerzi de Tsjech, Shin Ye en Tang de Koreaanse girls, Shinzu de Japanner en Chris de Chinees ...

De Aziaten veranderen hun naam vaak in een Westerse naam zoals Chris de Chinees omdat hun echt naam niet zo gemakkelijk uit te spreken is voor een niet Chinees. Mijn Koreaanse naam is trouwens Tom Badda Bing.

Deze culturenmix smaakt goed ! Zo kan je de Japanner vragen waar je de beste sushi van Sydney kan krijgen en of hij al Fugu (vissoort die bijzonder dodelijk is indien niet klaargemaakt volgens de regels van de kunst) gegeten heeft. Fugu is volgens Shinzu heerlijk maar zeer duur.

Als we over een bepaald onderwerp filosoferen in de klas, kan de leraar zo de halve wereldbevolking afgaan om te vragen hoe daarover in hun cultuur wordt nagedacht. Landen worden bij kennismaking wel herleidt tot clichés. In het geval van België chocolade en bier. Of ze weten niets over België, zo heb ik Chris de Chinees het volgende wijsgemaakt : "Belgium is a small Island in the Indian ocean".

Alles ok op het eiland ?

Tijdens de eerste lesweek stonden de Blue Mountains (=natuurgebied aan de rand van Sydney) in lichterlaaie. Vorige woensdag was dat zo erg dat de rook van de brand boven Sydney een wolkendek vormde, net alsof het een bewolkte dag was.

Zo'n bushfire is desastreus voor de Koala. Het dier is namelijk licht ontvlambaar, niet op amoureus gebied ... maar the real thing. Op het menu van de koala staan voornamelijk eucalyptusbladeren en daar zit behoorlijk veel olie in. Dus wat gebeurt er met een koala tijdens zo'n brand :"They simply explode". Of zoals ze hier zeggen :"Kaola goes KaBoem."

Everybody needs .... good Neighbours

2006-11-30T18:55:00.000-08:00

Na twee dagen Wake up jeugdherberg werd ik in mijn gastgezin verwacht. (zondag 19 November om 12 uur om precies te zijn)

Met mijn Swiss-knife rugzak op skatewieltjes ging ik dus richting Sydney Kensington, meer bepaald Baker street. Sherlock homes woonde in Londen in 221b, Sherlock Hermanski woont nu tijdelijk in Baker street 21, Sydney.

Baker street Sydney heeft een hoog Neighbours gehalte, ondanks het feit dat er op het moment dat ik het straatnaambordje ontdekte een scharlakenrode Ferrari de straat indraaide. Kensington is een middenklasse wijk op een kwartiertje van het centrum en op vijf minuten van Centennial Park, een immens stadspark. (en op tien minuten van Coochee, Maroubra en Bondi beach)

Huis met zwembad stond er in mijn e-mail met de coördinaten. Een pinguin zou zich in zijn nopjes voelen in dit zwembad, Hermanski is na twee zwemslagen al aan de overkant. Maar voor de rest niks te klagen.

Ian en Helen mijn hosts, beide rond de 60, zijn uitstekende koks. Ik heb hier de eerste week al drie Aussie barbecues voorgeschoteld gekregen met lekker gekruide aardappelen en de andere dagen stond er rijstschotel, pasta primavera, iets dat smaakte als koninginnenhapje en nog iets anders (diersoort onbekend) op het menu. Kangeroe heb ik nog niet gegeten ...

Er verblijven hier ook twee Aziatische studenten Kenny en Hayden respectievelijk uit Hong Kong en niet uit Hong Kong. Kenny woont op de 54ste verdieping van een 72 hoge wolkenkrabber. Het uitzicht is redelijk fenemonaal, volgens Kenny, en er is een balkon. Even snel naar de bakker kon volgens Kenny ook al basejumpend via het balkon ...

Ian en Helen lieten mij een fotoalbum zien van de hagelstorm die enkele jaren geleden hun huis vernielde. De hagelstenen waren zo groot als baseballs. Het geluid van de hagelstorm had de grootste indruk op hun gemaakt, het was net of er een jetvliegtuig op enkele meters boven hun huis vloog. De foto's waren redelijk hallucinant, zeker wanneer ik de foto van mijn kamer zag. De kamer lag namelijk een verdieping lager op de keuken. Het heeft 10 maanden geduurd voordat hun huis weer bewoonbaar was.

Dus als Frank Deboosere hagelstormen in Sydney voorspelt, denk dan even aan mij ...

Wake up !

2006-11-30T18:53:00.000-08:00

De naam van mijn hostel heb ik de eerste dag geen eer aangedaan want ik ben blijven liggen totdat mijn ontbijtvoucher niet meer geldig was.

Het hostel is verkozen tot beste hostel in heel Oceanië. Qua jeugdhostel is Wake up dan ook verdacht hip ... het interieur is futuristisch met flitsende kleuren, plasmascherm in de inkomhal en een rij computers.

Op de eerste verdieping is er een soort lounge telkens als de lift er stopt, word je er door de verzamelde backpackersgilde aangegaapt.

In mijn kamer lag een snurkende Brit uit Bristol die met zijn gesnurk op de zenuwen werkte van de Nieuw-Zeelandse businessman die boven hem lag (stapelbedsgewijs). De vierde persoon die in onze kamer lag was een meisje uit Turnhout (of all places).

Wake up ligt naast het centraal station van Sydney en vlakbij de Aziatische wijk. Ik heb hier soms de indruk dat half Azië in Sydney zit ...

Dit heeft natuurlijk ook zijn voordelen want elk Aziatisch land is hier op culinair gebied vertegenwoordigd. Zo ben ik in een Thais restaurant gaan eten waar ik schotel nummer 55 Beautiful Chiang Mai bestelde ... uit nostalgie ongetwijfeld.

Sydney lijkt wel dagelijks een backpackersconventie te houden. De middenstand heeft dit ook begrepen. Er is hier zo'n beetje alles te vinden voor de budgetreiziger : backpackers reisbureaus, bp-restaurants, bp-huurauto's, bp-hostels, bp-activiteiten zoals surfen en skydiven.

En hoe ziet een gemiddelde backpacker eruit ? Een beetje verwaaid met wallen onder de ogen : Zweedse blondines, Deense rastamannen, Gentenaars, Nederlandse hippies, Germans (die zitten overal) en de ergste soort van al de Britse working class heros. Die komen meestal in groepjes van vier en je kan op hun gezicht aflezen dat er ergens iets is misgelopen in hun evolutie (te lang in afzondering op een eiland ?). Ze zijn op afstand herkenbaar aan het voetbalshirt en de intelligente blik in hun ogen.

Maar over het algemeen gezien is het hier een leuke bende ... a fine mixture of the human species !

You can't sit in Sydney !

2006-11-22T20:28:00.000-08:00

Ik zit dus wel in Sydney. Maar hoe ben ik hier nu weer verzeild geraakt ?

Wel het begon allemaal in Chiang Mai de dag ervoor, waar een Thai air toestel met lieftallige hostessen opsteeg met mij aan boord. Na een dik uur vliegen landden we in Bangkok, waar nog meer lieftallige airhostessen rondliepen.

Wachtend aan de gate van mijn vlucht naar Sydney kwam ik voor het eerst in contact met de Aussies.

Na een vrijwel slapeloze nachtvlucht, ben ik ergens boven Uluru (Ayers rock) een half uurtje in slaap gesukkeld. Op het moment dat ik wakker werd, hing mijn hoofd naar voor te bengelen. Toen ik weer rechtop ging zitten voelde ik het bloed zo naar mijn hersens stromen. A rush of blood to the head !

Het landschap onder mij was eentonig woestijnlandschap, bij het naderen van Sydney kwam daar verandering in : eerst de beboste hellingen van de Blue mountains en daarna vanuit het niets Sydney zelf.

Vanuit de lucht heb je een adembenemend zicht op de stad. Het is precies een schaalmodel van Sydney dat voor je vliegtuigraampje verschijnt : de prachtige natuurlijke haven met op de oevers het Aussie stadion, de skyline met Harbour bridge, het Opera house ... je ziet het allemaal liggen voordat je geland bent.

Om 10 uur 's morgens stond ik in het centrum van de stad. Wat doet een mens op zo'n eerste dag ? De postkaartclichés bezoeken zekerst.

In dit geval het Opera house en de Harbour bridge. De meeste moderne architectuur staat als een tang op een varken in het landschap ingeplant, voor het Opera house gaat deze vergelijking niet op. Het architectonisch hoogstandje lijkt een brug te vormen tussen het land en het water : enerzijds lijkt net of het gebouw gaat wegzeilen over het water, anderzijds zie je er reusachtige schuimkoppende golven in. Het is bovendien een bijzonder aangename plaats om te vertoeven.

Achter het Opera House ligt een prachtige baai - Farm cove - omzoomd door de botanische tuin van Sydney, met op de achtergrond Sydney's skyline. Het is de place to be voor bruidskoppeltjesspotters. Ik zag er drie echtparen in een uur tijd, allemaal poserend met het Opera House op de achtergrond.

In de baai komen ook graag luxejachten even ronddobberen met aan dek meestal yuppies die druk aan het bellen zijn met hun GSM. Ze zijn waarschijnlijk al hun vrienden aan het opbellen om een antwoord te geven op de meest gestelde vraag onder de GSM'de medemens : "Waar zitte gij nu ?"

Om dan te kunnen antwoorden :" Wel ik zit nu op mijn jacht in de baai van Sydney, en gij ?"

Ik heb nu op mijn voice-mail volgende boodschap staan :"Tom is niet bereikbaar want hij zit op zijn jacht in de baai van Sydney, hij is één van de weinige mensen die dan niet opneemt om dat aan u mee te delen (hij heeft het te druk met al zijn vrouwelijke fans).

Something else now ...
De Aussies geven blijkbaar graag commentaar op de medemens heb ik al ontdekt. Al wandelend door Sydney met mijn mp3 speler op mijn hoofd, kon ik volgende commentaren opvangen :"Look that's a tall boy", wat wel ok is tot : "That guy just had a beer", terwijl ik gewoon een slapeloze nachtvlucht achter de rug had.

The last action hero

2006-11-22T20:20:00.000-08:00

Ik liet Thailand achter mij in Hollywood stijl. Eerst kroop ik in de huid van James Bond en zwaaide de Bond-girls uit die in het restaurant werken.

Daarna stapte James (shaken not stirred) in de taxi met bestemming Chiang Mai International airport. In de taxi zat ook nog een vrouw, Judy, die in Portland Oregon woont.

Judy vertelde me dat de film `What the bleep` (zie profiles) voor een groot deel in haar stad was opgenomen. De film speelt zich voor een deel af in het cinemacomplex van Portland. Wel, Judy zat dus in de cinema waar de film is opgenomen.

Het hoofdpersonage bekijkt zichzelf op het scherm en ook hoe ze de cinema in- en uitloopt. Dus Judy zag op het scherm dat het hoofdpersonage naar het scherm keek naar zichzelf terwijl Judy ook naar hetzelfde scherm keek.

Kunnen jullie nog volgen ?

Only in Hollywood (of Portland)

Ondertussen ... reden we verder op de highway Chiang Mai-Chiang Rai waar op de pechstrook dus ook gewoon brommers en fietsers rijden.

Plots speelde zich een actiescène af zoals alleen mister Bond ze meemaakt, maar dan in het echt. Twee Thaïse jongens staken elkaar voorbij op een brommerke tegen 49 km per uur (schat ik).

Maar toen ging het mis, ze bleven aan elkaar haken en één brommer ging dwars over de weg staan en de bestuurder werd in de lucht gekatapulteerd. Zijn brommer schoof met gensters en al over de pechstrook terwijl hijzelf wel eindeloos zijdelings bleef rondtollen. Als bij wonder stond hij daarna gewoon recht, hevig met zijn armen schuddend die waarschijnlijk redelijk geschaafd waren.

De bestuurder die links van ons reed (in Thailand rijden ze dus links hé, de bromfiets reed uiterst links) deed uit reflex een uitwijkmanoeuvre naar rechts om de bromfiets te vermijden. Er was slechts een klein probleem, daar reden wij dus. Onze chauffeur ging dan ook vol op de rem staan en kon de andere auto maar net ontwijken.

Dit alles speelde zich in een tiental seconden af, maar het was net of er iemand op de slow motion-knop had gedrukt, zolang leek dat te duren.

Shaken, not stirred vervolgde we onze weg naar de luchthaven, daar moest ik dus met pijn in het hart afscheid nemen van de Chiang Mai area.

Dit deed ik in mijn beste Schwarzenegger immitatie en zei :" I'll be back !"
(stel u daarbij mijn gespierde melkspieren voor, een beetje "pumped up" door de special effects)

Hot spring

2006-11-22T20:17:00.000-08:00

Internethotspots schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond. Warmwaterhotspots daarentegen zijn niet zo alledaags, vandaar ook de vele touringcars op de parking van de hot spring die ik bezocht in Thailand.

Op de weg naar de warmwaterbron sprak ik met de Thaïse chauffeur -van begin 20- over de verschillen tussen België en Thailand. Hij vroeg me of we bij ons ook zoveel bananenbomen hadden. Toen ik zei dat de temperatuur bij ons in de winter onder nul gaat, zei hij dat hij dat niet zou overleven. Vijftien graden vond hij al te weinig. Ze leren hier in school trouwens drie alfabetten het Thais, Chinees en westers alfabet.

De hot spring was niet zo groot twee geisers en een kunstmatig riviertje waar je in kon pootjebaden. Wat 'very hot' was bij de bezoekers was het koken van een eitje in het warme water.

Een beetje verderop in de bergen, kan je op olifanten rijden in de jungle. Het verjaardagscadeau van ons Kim komt trouwens uit deze regio (het is geen baby-olifant).

De hot spring bevindt zich dichtbij de legendarische 'Gouden Driehoek'. De naam heeft in feite twee betekenissen. Het is het gebied, waar drie landen samenkomen (Thailand, Laos en Birma). Het is ook de regio, waar opium werd (wordt?) verbouwd, wat de nodige bling bling opleverde.

De legendarische drugslord Khun Sa een van de hoofdfiguren in de opiumhandel heeft zich in 1996 overgegeven onder Amerikaanse druk. Hij is nu drugslord op pensioen en leeft ergens in Rangoon (=Birma) in een villa met zwembad.

Korean connection

2006-11-15T01:10:00.000-08:00

Thaise mensen zijn enorm vriendelijk en stijlvol. Zo vind ik de manier waarop ze mensen begroeten en afscheid nemen een zeker je ne sais quoi hebben. Ze vouwen de handen zoals de Thai air airhostess op foto maken een buiging meestal gevolgd door sawat dii (hello).

En ze noemen mij hier in het hotel Mister Tom. Dat zouden ze in België ook moeten doen (ik meen het, NOT). De hotelgasten zijn zeer kleurrijk : Canadezen, Australiërs, Nieuw-Zeelanders, Duitsers, Zwitsers, Belgen en Japanners.

Aan tafel in het restaurant zit ik bij de Korean connection. Twee Koreanen van geboorte die beiden ergens anders wonen. (namelijk Ontario en Tokyo)

Als ik zin had om eens naar daar te komen dan zouden ze me "a good Korean restaurant" laten zien.

Er is hier ook een bijzonder grappige Oostenrijker met blonde mohawk (whiz a german accent) die hier de bijnaam "Boiling chicken" heeft bij de Thaise staf.

In het spa center van het hotel is er namelijk een Thaïse sauna (een soort van kast waar je met je hoofd bovenuitsteekt) en als hij daarin zit wordt hij vuurrood en komt er stoom uit zijn kop. Just imagine ... the boiling chicken.

Ik heb een fiets gehuurd (type : vrouwenfiets met mandje) en ben naar het plaatselijke stuwmeer gefietst. Je moet wel de automatische piloot uitschakelen en zorgen dat je op het juiste rijvak zit, want ze rijden in Thailand op het linker rijvak en voor dat je het weet vliegen de scooters je om de oren.

Nu weet ik eindelijk hoe het voelt om een BV te zijn, de mensen staren u aan alsof Willy Sommers daar is.

Ik vertelde dit aan de Oostenrijker en hij zei dat de mensen mij zo aanstaarden omdat ze waarschijnlijk dachten :"Zhis guy comes all zhe way from Europe on zhis silly bike, ya, he must be crazy !"

Richting stuwmeer fietste ik tussen rijstvelden, het zijn hier "polderweggetjes" met kleine dorpjes die in plaats van een kerk, een boeddhistische tempel hebben. De huisvesting gaat van de prehistorie tot moderne architectuur.

Langs een kast van een villa heeft de buurman een houten huisje op palen staan waar de kiekens vrij rondlopen. De kippen zijn hier slank met hoge poten : de mannequin kip !

Er lopen hier ook enorm veel honden rond, maar deze zijn net als de Thaise mensen niet agressief. Bij het stuwmeer aangekomen wachtte me nog een zonsondergang zoals in de movies. Na de voorstelling moest ik wel nog terugpeddelen naar mijn hotel on zhis silly bike.

Chiang Mai

2006-11-15T00:54:00.000-08:00

Mr. Tom is naar Chiang Mai geweest met een Koreaanse vrouw die in Tokyo woont, die we Lee Jik Mi zullen noemen (voornamelijk omdat ze zo heet).

Chiang Mai is druk druk druk. Het verkeer verplaatst zich in een georganiseerde chaos. Chiang Mai heeft veel tempels, zoveel dat een bekende Japanse zanger er een lied over heeft gemaakt (volgens Lee Jik Mi).

Rond de tempels cirkelen de Boeddhistische monniken in hun typische gewaden.

We zijn naar de zondagmarkt geweest en het was echt over de koppen lopen. Maar ik had wel een mooi overzicht omdat de meeste Thai kleiner zijn dan mij. Het voordeel van zo'n Thaise markt is dat er op elke straathoek een rij relaxsofa's staan waar je een voetmassage kunt krijgen. Dus als je moegeslenterd bent gewoon in de zetel gaan liggen en genieten.

Foto : de stofzuigmonnik.

Op de markt verkopen ze vissen en vogels die je daarna kan vrijlaten, dat wordt als een goede daad beschouwd in het boeddhisme. De vissen en vogels vangen daarentegen. Plots knalde er het Thais volkslied door de boxen en heel de mensenmassa kwam tot stilstand (ook de toeristen) totdat het volkslied gedaan was. Een surrealistische beeld ...

Veel mensen hadden ook een geel t-shirt aan, dit is om respect te tonen voor de koning. Eigenlijk is maandag gele t-shirt-dag maar op zondag kan het blijkbaar ook.

Fried noodles met kip gegeten en ook rijst met omelet, dat laatste is blijkbaar een soort friet biefstuk hier. Op de markt kon je ook gefrituurde sprinkhanen en wormen eten. Dat smaakt heerlijk met wat dipsaus (volgens Thaise culinaire kringen).

We hebben ook een tochtje in de tuktuk gemaakt. (driewieler)
De chauffeur bracht ons eerst naar de verkeerde kant van Chiang Mai, in plaats van Annasoon market, waar de bus ons zou ophalen. Zo hebben we half Chiang Mai nog gezien, zonder extra kosten.

Tom in Thailand

2006-11-12T22:43:00.000-08:00

Eerste indruk : de weg naar mijn hotel zag er eigenlijk niet veel anders uit dan een weg in Europa (in mijn gedachten zag Thailand er zo niet uit). Het was alsof je op de Thaïse Boomse steenweg reed : tankstations, megashopping, schreeuwerige reclameborden en lintbebouwing.

Gelukkig had ik niet constant een déjà-vu gevoel.

Op de Boomse steenweg zie je niet zoveel Thaïse mensen. Op de highway Chang Mai - Chang Rai, dat rijmt haha, richting gouden driehoek (Thailand-Birma-Laos) waar de auto's tegen 120 km/h voorbijzoeven, rijden gewoon fietsen en scooters tegen een slakkengang tussen het verkeer.

Ze rijden hier trouwens aan de linkerkant (zoals in Australië).
Het maximaal aantal passagiers op een moto is in Thailand niet twee maar drie of meer.

Het prachtige weer ... gemiddeld tussen 25 en 30 graden maakt dat de mensen veel meer buiten leven, met gezellige eetstalletjes en cafés in openlucht.
Mijn hotel ligt buiten de drukte van Chiang Mai (= Noord-Thailand) in een prachtige vallei aan de voet van het Himalaya gebergte. De hotelkamers zijn ondergebracht in een vijftiental villa's die in een mooi park liggen met tropische planten.

Vanaf mijn balkon heb ik uitzicht op een riviertje en enkele bananenbomen ciccaden (krekelgeluid) zorgen voor de surround sound met af en toe wat gekke geluiden van de vogels. Wanneer je je hotelkamer verlaat breng het prachtige weer en de heerlijke geur van de planten je meteen in een vrolijke stemming.

Het restaurant ligt op een houten palen constructie boven een vijvertje.
Je kan hier van 's morgens tot 's avonds in de buitenlucht eten. Het eten is heerlijk : versgeplukte papaya's, mango's, ananassen en kleine smaakvolle bananen.

Een klein paradijs, jawel ! Heb ik al iemand jaloers gemaakt :-) ???

Fly emirates

2006-11-10T03:26:00.000-08:00

Uw reporter ter plaatse is op 6/11 vertrokken met Emirates de luchtvaartmaatschappij van de sjeiks met thuisbasis in Dubai.

Er zat trouwens een (milk)sjeik in business class, hij had een hoog Arafat gehalte wegens de geruite handdoek. Dubai -stad in de woestijn- heeft sinds kort een skipiste van 500 m lengte, compleet met Zwitserse chalet.

Naast skiën in de woestijn kan je er overnachten in het enige 7 sterren hotel ter wereld en binnenkort komt hier de hoogste wolkenkrabber ter wereld. (circa 800 meter)

De sjeiks hebben bij hun luchtvaartmaatschappij ook niet op een oliedollar gekeken.

Iedere passagier heeft een touchscreen met daaronder een gamepad en telefoon tot zijn beschikking.

Het entertainment systeem bevat een keuze uit een vijftigtal films, een dertigtal games, muziek en tv-kanalen, recente cd releases, opera, hindi en arabische muziek voor de liefhebbers.

Door mij getest tijdens de vluchten Düsseldorf-Dubai & Dubai-Bangkok

Games : Het legendarische Pong, tetris en space invaders

Films : Cars (Beste tekenfilm 2006, jurylid Hermanski kon vooral de verbluffende graphics en de typecasting van de cars appreciëren)
Things to do before you turn 30 (middelmatige film, inspirerende titel)

Muziek : De nieuwste cd van Bic Runga ideaal om op 10.000 meter tegen 1066 km/h in slaap te vallen.

Met zoveel lekkers in entertainment zat ik voordat ik het wist in Bangkok. De nagelnieuwe luchthaven (open sinds september 2006) ziet er indrukwekkend uit vanuit de lucht.

Van Bangkok naar Chiang Mai met Thai air gevlogen in een vliegende diepvriezer. Ze hadden de thermostaat op Belgisch weer in november gezet.

Gelukkig was de temperatuur in Chiang Mai een zomerse 27 graden, zodat ik mijn short en t-shirt kon bovenhalen.

Volgende episode : Tom in Thailand.

Start spreading the news, I'm leaving Monday ...

2006-11-01T04:58:00.000-08:00

Ok we zijn bijna vertrokken ...
Fasten your seatbelts !

Vluchtschema :
(lokale tijden)

Düsseldorf-Dubai 20:45 - 06:05
Dubai-Bangkok 08:10 - 17:10
Bangkok-Chiang Mai 20:00 - 21:10

Hoe voelt een mens zich na drie vluchten in 24 uur ?
Dat komen we te weten in de volgende aflevering ...